Pewnie wspominałem, że Siostra podarowała mi w prezencie Świątecznym „moją” pierwszą książkę. Bajki, które pisałem w specjalnym zeszycie w 1987 roku, narysowałem mu okładkę, zapisywałem w nim swoje pierwsze teksty. A potem już nie przestawałem pisać. Wprowadzałem się do świata[…]

Wciąż myślę o filmie „Szare ogrody”, o którym pisałem tutaj kilka dni temu. Wciąż nie wychodzą mi z głowy, jego bohaterki. Wciąż też nie widziałem oryginalnego dokumentu o Dużej i Małej Edie, znalazłem w sieci do obejrzenia online, ale są[…]

Czekanie jest ważne. Na nowy dom, na swój kawałek podłogi, na nową książkę, wiersz albo film albo na wyjście z domu, kiedy za długo się choruje albo na poranną kawę z miodem, na rozmowę albo na spotkanie, które jak mówił[…]

Są takie filmy, o których nie przestaje się myśleć, a po ich obejrzeniu czyta się o nich, szuka informacji o ich powstawaniu; filmy, które zamieszkują na stałe. Niedawno koleżanka, orientując się w moich gustach kinowych, poleciła film Michaela Sucsy „Szare[…]

W nominacjach do Oskara widzę filmy, które tutaj polecałem, przede wszystkim „Jak zostać królem” i „Czarny łabędź” i szczerze cieszę się, że moje typy się potwierdziły. Nie napisałem dotąd o „Toy Story 3”, który jest podobno na liście ulubionych filmów[…]

Krystyna Feldman w filmie „Mój Nikifor” Teatr uczy pokory – mówiła Krystyna Feldman dokładnie 23 lutego 1998 roku, w swoim poznańskim mieszkaniu, w rozmowie dla miesięcznika „Literatura”, jaką pojechałem z aktorką przeprowadzić. Mieliśmy już ze sobą miły kontakt. Pamiętam to[…]