{"id":903,"date":"2011-11-21T15:28:16","date_gmt":"2011-11-21T15:28:16","guid":{"rendered":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/?p=903"},"modified":"2011-11-21T15:32:48","modified_gmt":"2011-11-21T15:32:48","slug":"cafe-muller","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/?p=903","title":{"rendered":"Cafe Muller"},"content":{"rendered":"

\n

\"\"<\/a>
Pina Bausch w spektaklu "Cafe Muller"<\/figcaption><\/figure>\n

Trudno wr\u00f3ci\u0107 do rzeczywisto\u015bci po paru magicznych spotkaniach i rozmowach z Jean-Claude’em Carriere’em, dla kogo\u015b z takimi zainteresowaniami, jak ja, absolutny punkt odniesienia, mistrz po prostu, obezw\u0142adniaj\u0105cy intelekt o nieograniczonych horyzontach. Dzi\u0119kuj\u0119 za mo\u017cliwo\u015b\u0107 prze\u017cycia tej przygody Basi St\u0119pie\u0144 i Magdzie Malejczyk. Raz jeszcze polecam gor\u0105co jego ksi\u0105\u017cki „Alfabet zakochanego w Indiach” i „Alfabet zakochanego w Meksyku”. Pan Jean-Claude Carriere jest ju\u017c w Pary\u017cu, a ja wracam do pracy tutaj, do pisania, notatek, wywiad\u00f3w i lektur. A liczba ksi\u0105\u017cek do przeczytania, kt\u00f3re mam na biurku i przy \u0142\u00f3\u017cku coraz wi\u0119ksza. W\u015br\u00f3d nich „Drwal” Micha\u0142a Witkowskiego, biografia Na\u0142kowskiej, „Dziennik” Julii Hartwig, kt\u00f3ry przyszed\u0142 dzi\u015b rano razem z biografi\u0105 Danuty Wa\u0142\u0119sy, kt\u00f3rej poruszaj\u0105cy fragment publikowa\u0142 czwartkowy „Du\u017cy Format”. Wczoraj jednak, wracaj\u0105c do rzeczywisto\u015bci zajrza\u0142em do nowej ksi\u0105\u017cki Anity Janowskiej (autorki mojej lektury numer jeden, czyli „M\u00f3j diabe\u0142 str\u00f3\u017c”). To w\u0142a\u015bciwie powie\u015b\u0107, ma tytu\u0142 „Wariacje jesienne” i zosta\u0142a w\u0142a\u015bnie wydana przez wydawnictwo WAB. Zajrza\u0142em i od razu wpad\u0142em. Jednym haustem, mo\u017cna by powiedzie\u0107, przeczyta\u0142em po\u0142ow\u0119. Drug\u0105 po\u0142ow\u0119 zostawi\u0142em na dzisiejszy wiecz\u00f3r. Ale to, co ju\u017c teraz mog\u0119 powiedzie\u0107 z p\u00f3\u0142metka tej podr\u00f3\u017cy, to \u017ce t\u0119 ksi\u0105\u017ck\u0119 r\u00f3wnie dobrze m\u00f3g\u0142by napisa\u0107 Woody Allen, bo ma ona ten sam klimat nowojorskich rozm\u00f3w (czy te\u017c pseudorozm\u00f3w) tak zwanych intelektualist\u00f3w. Tutaj podgl\u0105damy \u017cycie polskich pisarzy w domu pracy tw\u00f3rczej w Oborach, ich wysi\u0142ek w pozyskiwaniu uczu\u0107 innych pisarzy, zazdro\u015b\u0107, drobne i ca\u0142kiem grube intrygi, plus rozmowy o literaturze i \u017cyciu – Anita Janowska autoironicznie obna\u017ca znaczenie tych rozm\u00f3w i naprawd\u0119 jakbym chwilami s\u0142ysza\u0142 Allena, z ca\u0142ym jego poczuciem humoru, neurozami, obezw\u0142adniaj\u0105c\u0105 ironi\u0105. Mnie dos\u0142ownie rozbroi\u0142a intryga ukarania grafoma\u0144skiego poety (a w jego odczuciu usidlenia, a nie ukarania), kt\u00f3ra ko\u0144czy si\u0119 tym, \u017ce grafoman zacz\u0105\u0142 pisa\u0107 prawdziw\u0105 poezj\u0119. Troch\u0119 jak w filmie Allena „Koniec z Hollywood” – nakr\u0119cony przez \u015blepego re\u017cysera film poni\u00f3s\u0142 kl\u0119sk\u0119 w Stanach ale odni\u00f3s\u0142 sukces w Europie. Mnie ta niewielka ksi\u0105\u017cka Anity Janowskiej po prostu bawi i cieszy.\u00a0 Nied\u0142ugo zaprosz\u0119 tutaj, na blogu, do przeczytania rozmowy z Anit\u0105 Janowsk\u0105, bo od czasu do czasu chc\u0119 zamieszcza\u0107 tutaj wpisy inne ni\u017c te blogowe.<\/p>\n

A najwa\u017cniejsze to, \u017ce obejrza\u0142em w ko\u0144cu film „Pina” Wima Wendersa, kt\u00f3ry jest ho\u0142dem z\u0142o\u017conym genialnej tancerce i choreografce, Pinie Bausch, b\u0119d\u0105c jednocze\u015bnie dzie\u0142em samym w sobie. Ten film porusza energi\u0105 i precyzj\u0105 tancerzy i uk\u0142ad\u00f3w, ich niebywa\u0142\u0105 si\u0142\u0105, wyprowadzeniem stworzonych przez Pin\u0119 Bausch spektakli w przestrze\u0144 miejsk\u0105 – na ulic\u0119, do metra, w g\u00f3ry, dodaj\u0105c do \u017cywio\u0142\u00f3w, kt\u00f3re wyznacza\u0142y rytm spektakli Piny Bausch, kolejne – pe\u0142ne \u017cycia miasto i wielkie otwarte przestrzenie. Ale przecie\u017c scena, nawet niewielka by\u0142a dla Piny Bausch\u00a0 otwart\u0105 \u017cyw\u0105 przestrzeni\u0105, z deszczem i wiatrem, z grudami ziemi i rosn\u0105cymi w niej kwiatami. Pina uczy\u0142a tancerzy komunikowa\u0107 si\u0119 ze \u015bwiatem poprzez w\u0142asne cia\u0142o. Dlatego na ekranie widzimy ich milcz\u0105cych, a ich wspomnienia s\u0105 jedynie z offu. Jedna z tancerek prosi, \u017ceby Pina odwiedzi\u0142a j\u0105 we \u015bnie. Pyta, dlaczego jeszcze tego nie zrobi\u0142a. Czu\u0107 ich mi\u0142o\u015b\u0107 i t\u0119sknot\u0119 za guru, jakim niew\u0105tpliwie by\u0142a dla nich Pina Bausch, obdarowuj\u0105c swoj\u0105 czu\u0142o\u015bci\u0105 a nie, jak czasem bywa w teatrze, upokarzaj\u0105c. Wenders pokazuje mi\u0119dzy innymi fragmenty s\u0142ynnego spektaklu „Cafe Muller”, na scenie wype\u0142nionej krzes\u0142ami. Pokazuje ta\u0144cz\u0105c\u0105 Pin\u0119 Bausch i tancerk\u0119, kt\u00f3ra j\u0105 p\u00f3\u017aniej zast\u0105pi\u0142a. Obie ta\u0144cz\u0105 perfekcyjnie, niczego temu drugiemu wykonaniu nie mo\u017cna zarzuci\u0107, poza si\u0142\u0105, drapie\u017cno\u015bci\u0105 i charyzm\u0105 Piny Bausch, jakiej nie znalaz\u0142em o tej drugiej tancerki, kt\u00f3ra m\u00f3wi zreszt\u0105, \u017ce nie chcia\u0142a tego ta\u0144czy\u0107, \u017ce chcia\u0142a, \u017ceby Pina Bausch zawsze t\u0119 rol\u0119 ta\u0144czy\u0142a. Z cia\u0142a Piny Bausch, z jej gestu, z jej twarzy emanuje co\u015b nadludzkiego, czego \u017cadnym s\u0142owem nie mo\u017cna uchwyci\u0107. Ta\u0144czy z zamkni\u0119tymi oczami, a potem m\u00f3wi, \u017ce nawet z zamkni\u0119tymi oczami trzeba umie\u0107 patrze\u0107, \u017ce zdarzy\u0142o jej si\u0119 pod powiekami patrze\u0107 w d\u00f3\u0142 a nie przed siebie, i \u017ce wtedy niczego nie czu\u0142a, niczego nie umia\u0142a w sobie odnale\u017a\u0107. Takie zjawisko jak Pina Bausch, taki \u017cywio\u0142 wybucha raz. I nigdy wi\u0119cej. Wimowi Wendersowi uda\u0142o si\u0119 to pokaza\u0107. Nie tylko z\u0142o\u017cy\u0142 ho\u0142d, ale da\u0142 do zrozumienia, \u017ce s\u0105 arty\u015bci, kt\u00f3rzy komunikuj\u0105c si\u0119 z niebem i z ziemi\u0105 tworz\u0105 sztuk\u0119, kt\u00f3ra r\u00f3wnie\u017c wybucha tylko raz.\u00a0 Wenders na ta\u015bmie uchwyci\u0142 fenomen teatru, czyli energii nieuchwytnej i nie daj\u0105cej si\u0119 powt\u00f3rzy\u0107. Wielki, wspania\u0142y film.<\/p>\n

Z tego miejsca chc\u0119 bardzo pogratulowa\u0107 mojej kole\u017cance Zycie Rudzkiej, kt\u00f3ra w\u0142a\u015bnie zosta\u0142a laureatk\u0105 Gdy\u0144skiej Nagrody Dramaturgicznej. Jej sztuka „Zimny bufet” zosta\u0142a wi\u0119c uznana najlepsz\u0105 polsk\u0105 sztuk\u0105 roku 2011. Trzyma\u0142em kciuki. Bardzo gratuluj\u0119.<\/p>\n

\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Trudno wr\u00f3ci\u0107 do rzeczywisto\u015bci po paru magicznych spotkaniach i rozmowach z Jean-Claude’em Carriere’em, dla kogo\u015b z takimi zainteresowaniami, jak ja, absolutny punkt odniesienia, mistrz po prostu, obezw\u0142adniaj\u0105cy intelekt o nieograniczonych horyzontach. Dzi\u0119kuj\u0119 za mo\u017cliwo\u015b\u0107 prze\u017cycia tej przygody Basi St\u0119pie\u0144 i[…]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[14,6,16],"tags":[],"class_list":["post-903","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-film","category-ksiazki","category-teatr"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/903","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=903"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/903\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":907,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/903\/revisions\/907"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=903"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=903"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=903"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}