{"id":862,"date":"2011-10-21T11:54:21","date_gmt":"2011-10-21T11:54:21","guid":{"rendered":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/?p=862"},"modified":"2011-10-21T11:54:21","modified_gmt":"2011-10-21T11:54:21","slug":"niebo-tutaj-jest-zupelnie-inne","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/?p=862","title":{"rendered":"niebo tutaj jest zupe\u0142nie inne"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>M\u00f3c znowu przebiec granic\u0119 wyobra\u017ani, wskoczy\u0107 w marzenia, albo po prostu rozhu\u015bta\u0107 si\u0119 i b\u0119d\u0105c w g\u00f3rze zapomnie\u0107 o wieku. Nie tylko zajrze\u0107 w dzieci\u0144stwo ale i w nim pomieszkiwa\u0107, przykry\u0107 trosk\u0119 zawadiackim u\u015bmiechem, bo przecie\u017c jako\u015b to b\u0119dzie i o, ju\u017c jest, i \u015bmiej\u0119 si\u0119, coraz g\u0142o\u015bniej i coraz zdrowiej, szczerze, prawie do \u0142ez. Kolejne filmy Doroty K\u0119dzierzawskiej pozwalaj\u0105 widzowi obudzi\u0107 w sobie dziecko, zobaczy\u0107 siebie w tym jasnym momencie, w kt\u00f3rym wszystko jeszcze mo\u017ce si\u0119 zdarzy\u0107, ale akurat teraz jest s\u0142o\u0144ce i mru\u017c\u0119 oczy i ju\u017c biegn\u0119 przed siebie. Obejrza\u0142em wczoraj nowy film Doroty K\u0119dzierzawskiej „Jutro b\u0119dzie lepiej”, kt\u00f3rego oficjalna premiera 9 listopada, chocia\u017c film poje\u017adzi\u0142 ju\u017c po festiwalach i zosta\u0142 nagrodzony na przyk\u0142ad w Berlinie. Pozwoli\u0142em sobie, albo to film mi pozwoli\u0142, ca\u0142kowicie wej\u015b\u0107 w \u015bwiat tr\u00f3jki bezdomnych ch\u0142opc\u00f3w z jakiego\u015b rosyjskiego miasta, kt\u00f3rzy mieszkaj\u0105c na dworcu wpadaj\u0105 na pomys\u0142 ucieczki do raju, do Polski, przez zielon\u0105 granic\u0119, a jak kiedy\u015b wr\u00f3c\u0105 do ojczyzny, to wr\u00f3c\u0105 „jak pany”, tak sobie obiecuj\u0105. Starszy Wa\u015bka i ma\u0142y Pietia s\u0105 bra\u0107mi. Liapa jest koleg\u0105 starszego brata. Na pocz\u0105tku Wa\u015bka i Liapa pr\u00f3buj\u0105 ucieka\u0107 bez ma\u0142ego ale jego nie mo\u017cna zgubi\u0107. Nawet nie wiem, czy tego chc\u0105, chocia\u017c tak bardzo usi\u0142uj\u0105. To przecie\u017c Pietia jest najm\u0142odszy, najwi\u0119ksze wi\u0119c dziecko z ca\u0142ej tr\u00f3jki, a wi\u0119c tylko Pietia mo\u017ce tak bezgranicznie wierzy\u0107 i ufa\u0107 w \u015bwiat z lepszym jutrem. Bez niego nie by\u0142oby pewnie tej historii ani tego filmu. Oleg Ryba, ch\u0142opiec, kt\u00f3ry go gra daje si\u0119 pokocha\u0107 w\u0142a\u015bciwie od pierwszej chwili. Ma wielkie oczy, jest szczerbaty, u\u015bmiechni\u0119ty od ucha do ucha i potrafi poradzi\u0107 sobie w ka\u017cdej sytuacji, wystarczy, \u017ce na targu u\u015bmiechnie si\u0119 do starszej odganiaj\u0105cej go kobiety sprzedaj\u0105cej chleb i powie do niej: „ciocia, ciocia, niech ciocia da chlebka, ciocia jest taka pi\u0119kna, \u017ce a\u017c zwariowa\u0107 mo\u017cna”, i ciocia ju\u017c sama zaczyna si\u0119 \u015bmia\u0107, bo wszystko na jej twarzy jest poza pi\u0119knem, tym zewn\u0119trznym i tym z ducha. A kiedy wreszcie ch\u0142opcy trafi\u0105 do Polski i na posterunku trafiaj\u0105 pod opiek\u0119 policjanta (gra go znakomicie Stanis\u0142aw Soyka), kt\u00f3ry pr\u00f3buje im pom\u00f3c, ale sprawa wygl\u0105da beznadziejnie, Pietia jest jedynym przytomnym, kt\u00f3ry orientuje si\u0119 w sytuacji i: „wujku, wujku, powiedz, jak jest”, „wujku, niech mnie wujek we\u017amie na r\u0105czki”. Pietia to urwis, ma\u0142y cwaniak, kt\u00f3ry potrafi rozt\u0142uc ka\u017cde serce. I nawet nie chcemy wiedzie\u0107, gdzie zaprowadzi go \u017cycie. Ten jeden jedyny moment, w kt\u00f3rym w\u0142a\u015bnie jego dzieci\u0119co-doros\u0142e \u017cycie si\u0119 dzieje na ekranie, jest tym, z kt\u00f3rego nie chcemy wyj\u015b\u0107. Wiele scen absolutnie zapada w pami\u0119\u0107 – a to Pietia pr\u00f3buje kupi\u0107 psa na targu, a to tresuje swojego pluszowego misia, bo jest niegrzeczny, a to ju\u017c po polskiej stronie ma\u0142a dziewczynka chce si\u0119 podzieli\u0107 z ch\u0142opcami chlebem, a to na posterunku ch\u0142opcy s\u0105 traktowani jak doro\u015bli i policjant nawet ma ochot\u0119 podzieli\u0107 si\u0119 z nimi papierosami. A to scena, w kt\u00f3rej ch\u0142opcy rozmawiaj\u0105 a w\u0142a\u015bciwie zarykuj\u0105 si\u0119 marzeniem o powrocie do domu „jak pany”. Historia trzech ch\u0142opc\u00f3w uciekaj\u0105cych do lepszego \u015bwiata trzyma od pierwszej do ostatniej sceny jak najlepsze kino drogi. Plenery na fenomenalnych zdj\u0119ciach Artura Reinharta te\u017c graj\u0105 tu jedn\u0105 z g\u0142\u00f3wnych r\u00f3l. Ten podzielony granicami politycznymi bezkres pi\u0119knego i w gruncie rzeczy uporz\u0105dkowanego \u015bwiata, w kt\u00f3rym dzieci\u0144stwo si\u0119 nie starzeje (cho\u0107by pani Danuta Szaflarska w innym filmie Doroty K\u0119dziarzawskiej „Pora umiera\u0107”), daje do my\u015blenia, zatrzymuje, chwilami nawet obezw\u0142adnia. Dzieci\u0144stwo jeszcze ma przestrze\u0144, dopiero doros\u0142o\u015b\u0107 odbiera jej fragment po fragmencie. W dzieci\u0144stwie \u015bwiat nie ma granic, bo nawet je\u015bli s\u0105 wyznaczone drutem kolczastym, to mo\u017cna pod nim przej\u015b\u0107, przeczo\u0142ga\u0107 si\u0119 i przeskoczy\u0107 do innego fragmentu \u015bwiata, do innego fragmentu wolno\u015bci. Filmy Doroty K\u0119dzierzawskiej nie s\u0105 filmami o dzieciach ani nie s\u0105 filmami o doros\u0142ych. S\u0105 o sile marze\u0144, o przestrzeni, kt\u00f3r\u0105 mo\u017cna mie\u0107 w sobie rozleg\u0142\u0105 i zielon\u0105, o niebie, kt\u00f3re chocia\u017c jest wsz\u0119dzie takie samo, to wsz\u0119dzie te\u017c w dzieci\u0119cej wyobra\u017ani zupe\u0142nie inne, o drodze, kt\u00f3rej fina\u0142, czasem okrutny, \u0142atwo przewidzie\u0107, ale kt\u00f3r\u0105 jednak trzeba przej\u015b\u0107.<\/p>\n

Film Doroty K\u0119dzierzawskiej i Artura Reinharta b\u0119dzie mo\u017cna teraz obejrze\u0107 w wielu miejscach, w ramach ich projektu „Polska \u015awiat\u0142oczu\u0142a”. Mo\u017ce te\u017c w twoim miejscu?<\/p>\n

Polska \u015awiat\u0142oczu\u0142a<\/a><\/p>\n

\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

M\u00f3c znowu przebiec granic\u0119 wyobra\u017ani, wskoczy\u0107 w marzenia, albo po prostu rozhu\u015bta\u0107 si\u0119 i b\u0119d\u0105c w g\u00f3rze zapomnie\u0107 o wieku. Nie tylko zajrze\u0107 w dzieci\u0144stwo ale i w nim pomieszkiwa\u0107, przykry\u0107 trosk\u0119 zawadiackim u\u015bmiechem, bo przecie\u017c jako\u015b to b\u0119dzie i[…]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[14],"tags":[],"class_list":["post-862","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-film"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/862","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=862"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/862\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":864,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/862\/revisions\/864"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=862"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=862"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=862"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}