{"id":644,"date":"2011-07-04T11:47:52","date_gmt":"2011-07-04T11:47:52","guid":{"rendered":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/?p=644"},"modified":"2011-07-04T11:52:49","modified_gmt":"2011-07-04T11:52:49","slug":"wymyk","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/?p=644","title":{"rendered":"Wymyk"},"content":{"rendered":"

\n

\"\"<\/a>
Gabriela Muska\u0142a, Robert Wi\u0119ckiewicz w filmien "Wymyk"<\/figcaption><\/figure>\n

Pr\u00f3buj\u0119 ogarn\u0105\u0107 rzeczywisto\u015b\u0107. Za oknem deszcz, nie pami\u0119tam od kiedy deszcz. Kto\u015b rano powiedzia\u0142 w telewizji: „pi\u0119kn\u0105 mamy jesie\u0144 tego lata”. Te\u017c czuj\u0119 si\u0119 przemoczony, nasi\u0105kni\u0119ty, chcia\u0142bym wystawi\u0107 twarz do s\u0142o\u0144ca. Wczoraj ucieczka spod deszczu do Kina Kultura na Krakowskim Przedmie\u015bciu na pokaz filmu „Wymyk” w re\u017cyserii Grega Zgli\u0144skiego. Tyle s\u0142ysza\u0142em odk\u0105d zosta\u0142 pokazany na festiwalu w Gdyni. Pisa\u0142em niedawno o wybitnej roli Roberta Wi\u0119ckiewicza w nowym filmie Agnieszki Holland „W ciemno\u015bci”. W „Wymyku” te\u017c „wymyka” si\u0119 jakimkolwiek klasyfikacjom. Nie wiem, czy to nie w tej chwili nasz aktor numer jeden, polski Robert De Niro. Kolejne jego filmy, a przecie\u017c na premier\u0119 czeka jeszcze najnowszy film Marka Koterskiego, potwierdzaj\u0105, \u017ce nie ma sobie r\u00f3wnych, \u017ce jest mark\u0105 sam\u0105 w sobie. Gra precyzyjnie, buduje z\u0142o\u017cone psychologicznie portrety, umiej\u0119tnie pokazuje p\u0119kni\u0119cia. Marian Kociniak powiedzia\u0142, \u017ce dobry aktor gra bebechami. I jest co\u015b w tym u Roberta Wi\u0119ckiewicza, chocia\u017c mam wra\u017cenie, \u017ce nawet kiedy gra ostro, mocno, wyrazi\u015bcie podszywa to wra\u017cliwo\u015bci\u0105, pr\u00f3buje subtelnie t\u0119 wyrazisto\u015b\u0107 okie\u0142zna\u0107. Tak jest w\u0142a\u015bnie z „Wymykiem”. To historia braci, kt\u00f3rzy od dziecka ze sob\u0105 rywalizuj\u0105 (drugiego z braci gra znakomity \u0141ukasz Simlat). Ojciec przekaza\u0142 im firm\u0119, kt\u00f3rej nie m\u00f3g\u0142 z powodu choroby d\u0142u\u017cej prowadzi\u0107. Fred (Wi\u0119ckiewicz) jest narwa\u0144cem, troch\u0119 na granicy z \u017cyciem, jakby si\u0119 o nie zak\u0142ada\u0142, idzie ostro, nie my\u015bl\u0105c o konsekwencjach. Jurek (Simlat) jest m\u0142odym wdowcem, wychowuje dw\u00f3jk\u0119 dzieci, wr\u00f3ci\u0142 ze Stan\u00f3w i pr\u00f3buje ich wsp\u00f3ln\u0105 firm\u0119 postawi\u0107 na nogi, jest realist\u0105, my\u015bli perspektywicznie. Wi\u0119cej nie mog\u0142oby ich r\u00f3\u017cni\u0107. Ledwo ze sob\u0105 wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105, prywatnie utrzymuj\u0105 pozory jakiej\u015b rodzinnej relacji. Pewnego dnia, kiedy jad\u0105 poci\u0105giem, w ich wagonie kilku m\u0142odych przest\u0119pc\u00f3w atakuje dziewczyn\u0119. Jurek staje w jej obronie. Fred nie reaguje. Nie reaguje r\u00f3wnie\u017c wtedy, kiedy jego brat w\u0142a\u015bciwie nie ma ju\u017c szans. Wszystko, co stanie si\u0119 p\u00f3\u017aniej, jest poniesieniem konsekwencji za t\u0119 bierno\u015b\u0107. Za brak odwagi. Za parali\u017c. Mo\u017ce za odwet na bracie, kt\u00f3ry pr\u00f3buje kierowa\u0107 firm\u0105 jak menad\u017cer z prawdziwego zdarzenia? Film nie daje jednoznacznej odpowiedzi, i Robert Wi\u0119ckiewicz te\u017c nie daje. Nie wiemy, dlaczego nie wstawi\u0142 si\u0119 ani za tamt\u0105 dziewczyn\u0105 ani za bratem. Troch\u0119 wiemy. W tym wagonie jest wi\u0119cej nas i nikt nie reaguje. Wchodzimy w sam \u015brodek psychodramy, kt\u00f3ra wci\u0105ga jak bagno, coraz g\u0142\u0119biej. Ten psychologiczny film trzyma w napi\u0119ciu do samego ko\u0144ca, mimo \u017ce pozornie, od wypadku w poci\u0105gu nic wi\u0119cej si\u0119 nie dzieje. To nie jest jaka\u015b sensacyjno-kryminalna akcja. Gdzie\u015b pod koniec filmu budzi si\u0119 refleksja – „nie wstawi\u0142 si\u0119, ale przecie\u017c to nie on pobi\u0142”. Wi\u0119ckiewicz broni swojego bohatera, chocia\u017c by\u0107 mo\u017ce sam nie umie odpowiedzie\u0107 na pytanie – dlaczego Fred nie da\u0142 po mordzie? A przecie\u017c Fred nie jest przestraszonym dzieciakiem. Jest ros\u0142ym facetem, kolekcjonerem broni. Zreszt\u0105 jeden z pistolet\u00f3w mia\u0142 wtedy przy sobie. Ale przest\u0119pcy to te\u017c nie s\u0105 jakie\u015b ros\u0142e ch\u0142opy, tylko dzieciaki ze szko\u0142y. Wszystko w tym filmie jest niejako na przek\u00f3r stereotypom i wyobra\u017ceniom. Zgli\u0144ski ca\u0142y czas prowadzi z widzem subteln\u0105 gr\u0119, stawia go na miejscu Freda. Nie ocenia. Ocena dokonuje si\u0119 po drugiej stronie ekranu, na widowni. Re\u017cyseria (nagroda za debiut re\u017cyserski w Gdyni) te\u017c jest precyzyjna, przemy\u015blana. Ka\u017cdy z aktor\u00f3w tworzy wyrazisty portret, na uwag\u0119 zas\u0142uguj\u0105 te\u017c wspania\u0142a rola niezawodnej Gabrieli Muska\u0142y (\u017cona Freda, nagroda za rol\u0119 drugoplanow\u0105 na festiwalu w Gdyni), a tak\u017ce role Mariana Dzi\u0119dziela (ojciec, troch\u0119 Corleone, kt\u00f3ry chocia\u017c sparali\u017cowany przygl\u0105da si\u0119 poczynaniom syn\u00f3w, a nawet nimi kieruje) i Anny Tomaszewskiej (despotyczna matka pr\u00f3buj\u0105cej wp\u0142yn\u0105\u0107 na \u017cyciowe wybory syn\u00f3w) – zreszt\u0105 postacie rodzic\u00f3w te\u017c daj\u0105 do my\u015blenia, na ile oni spowodowali rywalizacj\u0119 mi\u0119dzy synami. My\u015bl\u0119, \u017ce rzadko zdarza si\u0119 w polskim kinie tak dobry scenariusz (napisany wsp\u00f3lnie z Januszem Marga\u0144skim, nagroda na festiwalu w Gdyni). Wi\u0119cej dzieje si\u0119 w aktorach ni\u017c w dialogu. Nie pada zb\u0119dne zdanie.\u00a0 Jakby wszyscy tu do siebie mieli zaufanie. Mo\u017ce zaufanie to przepis na dobre kino? Zaufanie i talent. Powsta\u0142 film mocny, przejmuj\u0105cy, zapadaj\u0105cy w pami\u0119\u0107. Jak za najlepszych czas\u00f3w polskiej szko\u0142y filmowej.<\/p>\n

Ale ten deszcz pada.<\/p>\n

Przede mn\u0105 lektury. Mia\u0142em tu napisa\u0107 troch\u0119 o biografii Korczaka. O innych sprawach. Mo\u017ce jutro.<\/p>\n

\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Pr\u00f3buj\u0119 ogarn\u0105\u0107 rzeczywisto\u015b\u0107. Za oknem deszcz, nie pami\u0119tam od kiedy deszcz. Kto\u015b rano powiedzia\u0142 w telewizji: „pi\u0119kn\u0105 mamy jesie\u0144 tego lata”. Te\u017c czuj\u0119 si\u0119 przemoczony, nasi\u0105kni\u0119ty, chcia\u0142bym wystawi\u0107 twarz do s\u0142o\u0144ca. Wczoraj ucieczka spod deszczu do Kina Kultura na Krakowskim[…]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[14],"tags":[],"class_list":["post-644","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-film"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/644","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=644"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/644\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":647,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/644\/revisions\/647"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=644"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=644"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=644"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}