Od paru tygodni pr\u00f3buj\u0119 sko\u0144czy\u0107 redakcj\u0119 nowej powie\u015bci „Z\u0142odzieje koni”, kt\u00f3r\u0105 wydawca planuje opublikowa\u0107 w pa\u017adzierniku, i wci\u0105\u017c z ni\u0105 walcz\u0119, skre\u015blam, dopisuj\u0119, zmieniam, wyrzucam niepotrzebne s\u0142owa, zdania, rozdzia\u0142y. Chcia\u0142bym ju\u017c t\u0119 ksi\u0105\u017ck\u0119 i t\u0119 prac\u0119 zamkn\u0105\u0107, inaczej nigdy z niej nie wyjd\u0119. Czytam j\u0105 po raz kolejny, mocno krytycznie, ale za ka\u017cdym razem jeden z bohater\u00f3w staje si\u0119 wyj\u0105tkowo bliski, to bezdomny, Belmondo. I czytaj\u0105c o nim, sam widz\u0119, jak by\u0142 mi w pisaniu potrzebny, a nawet jak do niego t\u0119skni\u0142em. Belmondo nie jest postaci\u0105 pierwszoplanow\u0105, ale pojawia si\u0119 w tej powie\u015bci co par\u0119 rozdzia\u0142\u00f3w, co znaczy, \u017ce pisz\u0105c za nim zat\u0119skni\u0142em. Ju\u017c, ju\u017c niebawem sko\u0144cz\u0119 redakcj\u0119. Potrzebuj\u0119 si\u0119 uwolni\u0107, bo zacz\u0105\u0142em dokumentowa\u0107 nowy temat, now\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119. Do pisania jeszcze daleka droga, ale mam temat, kt\u00f3ry mnie wci\u0105gn\u0105\u0142, kt\u00f3ry uwa\u017cam za istotny, i ka\u017cdego dnia co\u015b tam sobie my\u015bl\u0119, kombinuj\u0119, opowiadam, zadaj\u0119 pytania. Lubi\u0119 ten moment, pocz\u0105tek procesu, kiedy jeszcze nie wiem, gdzie prowadzi droga, ale przecie\u017c w ko\u0144cu zaprowadzi.<\/p>\n
Wracam te\u017c do czytania, za du\u017co si\u0119 ostatnio dzia\u0142o, trudno by\u0142o mi si\u0119 skupi\u0107. Za to dzisiaj czyta\u0142em dwie ksi\u0105\u017cki r\u00f3wnocze\u015bnie, now\u0105 powie\u015b\u0107 Stefana Chwina „Panna Ferbelin” i\u00a0rozmow\u0119 z ksi\u0119dzem Adamem Bonieckim „Trzeba czasem za\u017cartowa\u0107. Alfabet Ksi\u0119dza Bonieckiego” (autorka Karolina Morelowska). W sumie obie te ksi\u0105\u017cki nie s\u0105 takie\u00a0odleg\u0142e. Stefan Chwin\u00a0porusza w gruncie rzeczy w swojej powie\u015bci podobne tematy. Czyta\u0142em, ale Kot Alfredo\u00a0regularnie co dwie godziny w p\u0142acz, krzyk i zgrzytanie z\u0119bami, ale uspokaja\u0142 si\u0119 natychmiast\u00a0ss\u0105c pipetk\u0119 z\u00a0ciep\u0142ym kocim mlekiem. No i wydarzenie dnia: dzisiaj otworzy\u0142 drugie oko, wi\u0119c jest ju\u017c ca\u0142ym kotem. Ba\u0142em si\u0119, \u017ce taki Zorro zostanie, kiedy przez trzy\u00a0czy nawet cztery dni mia\u0142 otwarte jedno oko.\u00a0W og\u00f3le Kot Alfredo jest wbrew logice. Pani weterynarz dawa\u0142a mu trzy dni, dzisiaj b\u0119dzie dziesi\u0105ta noc jego tutaj. Kiedy mia\u0142 zamkni\u0119te oba oczy, jedno by\u0142o zaropia\u0142e, zapuchni\u0119te i pani weterynarz m\u00f3wi\u0142a, \u017ce to b\u0119dzie du\u017cy problem, a on, prosz\u0119, jako pierwsze otworzy\u0142 to chore i okaza\u0142o si\u0119 zdrowe, opuchlizna i ropa zesz\u0142y na dobre i nawet ju\u017c tego nie pami\u0119ta. W dodatku bardzo jest ruchliwy, chcia\u0142by si\u0119 ju\u017c zapuszcza\u0107 na spacery, ma si\u0142\u0119 przetrwania, chce \u017cy\u0107, wi\u0119c wo\u0142a jak jest g\u0142odny. Wszystko umie zasygnalizowa\u0107. W dodatku zacz\u0105\u0142 ju\u017c rozpoznawa\u0107 w\u0142asne imi\u0119. Siedz\u0119 w pracowni i s\u0142ysz\u0119, jak krzyczy z pokoju niemi\u0142osiernie. Id\u0105c m\u00f3wi\u0119: „Alfred… Alfred…” – i ucisza si\u0119, bo wie, \u017ce do niego id\u0119.\u00a0Wczoraj wieczorem odkry\u0142 le\u017cenie na plecach i\u00a0bardzo to lubi po jedzeniu.\u00a0Zachowuje si\u0119 zupe\u0142nie jak doros\u0142y Kot\u00a0Tutka i niezwyk\u0142e jest obserwowanie go jako jej miniatury. Chcia\u0142em mu dzisiaj zrobi\u0107 aktualne zdj\u0119cie\u00a0dowodowe, ale nie jestem w stanie go uchwyci\u0107, bo rusza si\u0119 na wszystkie strony. Ma wyra\u017ane ADHD.<\/p>\n
O, drze si\u0119 w\u0142a\u015bnie. A powinien za godzin\u0119. Zdaje si\u0119 albo mleka mu brakuje albo towarzystwa. Id\u0119 opowiedzie\u0107 mu jaki\u015b dowcip.<\/p>\n