{"id":382,"date":"2011-03-05T14:40:25","date_gmt":"2011-03-05T14:40:25","guid":{"rendered":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/?p=382"},"modified":"2011-03-05T14:40:25","modified_gmt":"2011-03-05T14:40:25","slug":"podroz-trwa","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/?p=382","title":{"rendered":"Podr\u00f3\u017c trwa"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>Za kilka godzin w Operze Ba\u0142tyckiej w Gda\u0144sku premiera „Traviaty” w re\u017cyserii Karoliny Sofulak. Z powod\u00f3w zdrowotnych nie mog\u0142em pojecha\u0107, ale to z wielu powod\u00f3w wa\u017cne dla mnie zdarzenie. Karolina debiutowa\u0142a jako asystentka re\u017cysera (Macieja Kowalewskiego) przy spektaklu „Oczy Brigitte Bardot” wg mojego scenariusza. To by\u0142o jej pierwsze profesjonalne do\u015bwiadczenie teatralne (chocia\u017c w liceum robi\u0142a spektakle z kolegami) ale teatr by\u0142 te\u017c naturalnym dla niej wyborem, Karolina jest c\u00f3rk\u0105 El\u017cbiety Czerwi\u0144skiej, aktorki. Ca\u0142a ekipa pracuj\u0105ca przy „Oczach Brigitte Bardot” z zachwytem patrzy\u0142a na sumienno\u015b\u0107 Karoliny, jej pracowito\u015b\u0107, dok\u0142adno\u015b\u0107 i propozycje. R\u00f3wnie\u017c arty\u015bci Barbara Krafft\u00f3wna i Marian Kociniak bardzo obecno\u015b\u0107 i prac\u0119 Karoliny doceniali. P\u00f3\u017aniej Karolina asystowa\u0142a Annie Smolar w Teatrze Studio przy spektaklu „Jedn\u0105 r\u0119k\u0105”, zacz\u0119\u0142a te\u017c studiowa\u0107 re\u017cyseri\u0119 operow\u0105 w Krakowie i w czasie studi\u00f3w asystowa\u0142a wybitnym re\u017cyserom Mariuszowi Treli\u0144skiemu, Davidowi Aldenowi, Keithowi Warnerowi. Odby\u0142a sta\u017c w brytyjskiej operze festiwalowej Glyndebourne. Dzisiaj ma sw\u00f3j wielki dzie\u0144, debiutuje jako re\u017cyser i to od razu w tak wielkim, wspania\u0142ym przedsi\u0119wzi\u0119ciu. Dla mnie, dla Ma\u0107ka, dla Pani Barbary i Mariana Kociniaka, r\u00f3wnie\u017c dla Karoliny, to w\u0142a\u015bciwie data symboliczna. Wczoraj, przy pe\u0142nej widowni, spektakl „Oczy Brigitte Bardot” zosta\u0142 zdj\u0119ty z afisza, co pozostawi\u0119 bez komentarza. Wczoraj spektakl, w kt\u00f3rym debiutowa\u0142a jako asystentka przesta\u0142 istnie\u0107, ale wierz\u0119, \u017ce w nas i w pami\u0119ci widz\u00f3w ten spektakl prze\u017cyje, dzisiaj Karolina debiutuje jako re\u017cyserka. Bardzo to prze\u017cywam i trzymam kciuki. My\u015bl\u0119 zreszt\u0105, \u017ce Karolina nie mog\u0142a wybra\u0107 innego zawodu. Jej dziadek, Tato Eli, by\u0142 pierwszym perkusist\u0105 Filharmonii w Limie, w Peru. Ela przez ca\u0142e doros\u0142e \u017cycie zwi\u0105zana jest z Teatrem, zreszt\u0105 uczy\u0142a si\u0119 zawodu i debiutowa\u0142a w Gda\u0144sku, wi\u0119c to te\u017c jest symboliczne, \u017ce Karolina debiutuje w Gda\u0144sku. A i pani Barbara Krafft\u00f3wna debiutowa\u0142a u Iwona Galla w dawnym Teatrze Wybrze\u017ce, dzisiaj to Teatr Muzyczny w Gdyni. Prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c pierwszy zawodowy teatr, jaki widzia\u0142em to Teatr Wybrze\u017ce w Gda\u0144sku, wi\u0119c i dla mnie to jest bliskie. Daty, miejsca, biografie, wszystko to wraca, plecie si\u0119, ko\u0142o si\u0119 dzisiaj zatoczy\u0142o. Jestem szcz\u0119\u015bliwy, \u017ce Karolina debiutowa\u0142a w Teatrze Na Woli za dyrekcji Macieja Kowalewskiego, kt\u00f3ry mia\u0142 i ma niezwyk\u0142\u0105 r\u0119k\u0119 do ludzi, do debiutuj\u0105cych artyst\u00f3w, kt\u00f3ry umie i chce inwestowa\u0107 w rodz\u0105cy si\u0119 potencja\u0142. Karolina, daj czadu!<\/p>\n

Kanon na nowy blog, odcinek 40<\/strong><\/p>\n

Dzisiaj o swoich najwa\u017cniejszych ksi\u0105\u017ckach opowiada<\/p>\n

Antoni Komasa-\u0141azarkiewicz<\/strong>, kompozytor:<\/p>\n

1. Herman Hesse: Demian – m\u00f3j przewodnik po dojrzewaniu. Ksi\u0105\u017cka, kt\u00f3r\u0105 po raz pierwszy przeczyta\u0142em maj\u0105c 12 lat, po raz ostatni – gdzie\u015b ko\u0142o dwudziestki. Ta powie\u015b\u0107, jak \u017cadna inna, pomog\u0142a mi przej\u015b\u0107 przez okres poznawania \u015bwiata i siebie, pozostawi\u0142a mi w sercu ziarno metafizycznego niepokoju i otworzy\u0142a mnie na mo\u017cliwo\u015b\u0107 artystycznej kreacji. Ma\u0142o kt\u00f3ry autor dysponowa\u0142 umiej\u0119tno\u015bci\u0105 tak g\u0142\u0119bokiej empatii z dzieckiem. Wszystkie jego powie\u015bci to historie dojrzewania, niemal wszystkie opowiadane s\u0105 z perspektywy m\u0142odzie\u0144czej, tego starszego kolegi, kt\u00f3ry sam gubi si\u0119 jeszcze, lecz ju\u017c musi na siebie wzi\u0105\u0107 odpowiedzialno\u015b\u0107 bycia przewodnikiem. Ta perspektywa jest dla mnie najbardziej adekwatn\u0105, najprawdziwsz\u0105, najbardziej ludzk\u0105. Pokazuje, jak my musimy w pewnym momencie sami zbudowa\u0107 rusztowanie, na kt\u00f3rym opiera si\u0119 nasza egzystencja. Jak w\u0142asnymi si\u0142ami tworzymy porz\u0105dek \u015awiata.<\/p>\n

2. Stephen Hawking: Kr\u00f3tka historia czasu – je\u015bli „Demian” wprowadzi\u0142 mnie w obszar niepokoju metafizycznego, to Hawking zbudowa\u0142 fizykalne ramy dla tego niepokoju. Ksi\u0105\u017cka Hawkinga uruchomi\u0142a moj\u0105 wyobra\u017ani\u0119. Pami\u0119tam, \u017ce po przeczytaniu jej nie mog\u0142em spa\u0107 po nocach. Ca\u0142y \u015bwiat zawirowa\u0142. Przede wszystkim dzi\u0119ki niej, a tak\u017ce dzi\u0119ki dziesi\u0105tkom innych pozycji z dziedziny astrofizyki, kt\u00f3re wch\u0142on\u0105\u0142em gdzie\u015b mi\u0119dzy 8 a 12 rokiem \u017cycia, wry\u0142a si\u0119 we mnie \u015bwiadomo\u015b\u0107 tego, jak \u015bmieszna jest nasza antropocentryczna cywilizacja, z jej religiami, wojnami, krucjatami, l\u0119kiem przed \u015bmierci\u0105… Nasze istnienie jest nieprawdopodobnie male\u0144kie w por\u00f3wnaniu do skali Wszech\u015bwiata. Trwa chwilk\u0119. Poj\u0119cie czasu, przestrzeni tr\u00f3jwymiarowej, zasady przyczynowo-skutkowej – to wszystko s\u0105 u\u0142omne kategorie naszego umys\u0142u, kt\u00f3rymi usi\u0142ujemy opisywa\u0107 wymykaj\u0105c\u0105 si\u0119 nam rzeczywisto\u015b\u0107. Dzi\u0119ki tej ksi\u0105\u017cce doceni\u0142em nieprawdopodobny artyzm nauki, oraz tragizm, kt\u00f3rym podszyta jest ka\u017cda pr\u00f3ba syntezy.<\/p>\n

3. Tomasz Mann: Doktor Faustus – to by\u0142a powie\u015b\u0107, kt\u00f3r\u0105 kontynuowa\u0142em m\u00f3j proces dojrzewania. Pierwszy raz przeczyta\u0142em j\u0105 na pocz\u0105tku studi\u00f3w kompozytorskich. Potem wraca\u0142em do niej parokrotnie. Fascynowa\u0142 mnie opis procesu tw\u00f3rczego opartego na \u015bwiadomo\u015bci, na zasadzie naukowej. Ja tworz\u0119 raczej impulsywnie, bezwiednie, ale my\u015bl\u0119, \u017ce dzi\u0119ki tej ksi\u0105\u017cce nauczy\u0142em si\u0119 na w\u0142asny u\u017cytek wi\u0119kszej kontroli. Zrozumia\u0142em, \u017ce to, co wydawa\u0142o mi si\u0119 dot\u0105d w sztuce elementem „zimnej” kalkulacji, a wi\u0119c ca\u0142y \u015bwiat muzycznej arytmetyki, w istocie mo\u017ce by\u0107 no\u015bnikiem metafizyki. Ta powie\u015b\u0107, w po\u0142\u0105czeniu z „Filozofi\u0105 nowej muzyki” Theodora Adorno, stworzy\u0142y dla mnie muzyczny punkt odniesienia, polemiki, zmagania. Pokaza\u0142y \u017ce muzyka mo\u017ce mie\u0107 swoje konsekwencje, mo\u017ce by\u0107 narz\u0119dziem w\u0142adzy, manipulacji, totalitaryzmu. \u017be to nie jest tylko zabawa.<\/p>\n

4. Witold Gombrowicz: Dzienniki – czyta\u0142em w ostatnich latach, ju\u017c jako emigrant. Pozycja emigranta jest dla autora punktem wyj\u015bcia do opisania kondycji cz\u0142owieka jako outsidera – kondycji w\u0142a\u015bciwie uniwersalnej. To wa\u017cne – szczeg\u00f3lnie kiedy podejmuje si\u0119 decyzj\u0119 o opuszczeniu bezpiecznego, zastanego \u015bwiatka przytulnej Warszawki, \u017ceby znale\u017a\u0107 si\u0119 w innym kraju jako obcy, mo\u017ce nie ca\u0142kiem anonimowy, ale jednak sam, jakby wyrwany z kontekstu. Gombrowicz pisze o tej kondycji, odnajduje w niej g\u0142\u0119boki sens dla tw\u00f3rcy, pokazuje metody badania i czerpania z tej nowej, obcej rzeczywisto\u015bci, przestrzega przed \u0142atwym konformizmem, opisuje z ironi\u0105 upokorzenia, kt\u00f3rych emigrant do\u015bwiadcza, a przy tym wszystkim pozostaje wiernym sobie sceptykiem, nie traci intelektualnej dyscypliny, nie chowa pazur\u00f3w. Na pewno droga, jak\u0105 on proponuje, nie jest \u0142atwa. Szczeg\u00f3lnie, je\u015bli mieszka si\u0119 w Berlinie, gdzie co drugi taks\u00f3wkarz w swojej ojczy\u017anie gdzie\u015b na Wschodzie by\u0142 profesorem. Ale przynosi ona owoce i chroni przed pokus\u0105 \u0142atwego „sukcesu”.<\/p>\n

5. Richard Wilkinson i Kate Pickett: The Spirit Level – ksi\u0105\u017cka, kt\u00f3r\u0105 w\u0142a\u015bnie sko\u0144czy\u0142em czyta\u0107, a kt\u00f3ra wywar\u0142a na mnie ogromne wra\u017cenie sp\u00f3jno\u015bci\u0105 i wiarygodno\u015bci\u0105 swojej konkluzji dotycz\u0105cej tego, kt\u00f3r\u0119dy powinna prowadzi\u0107 droga rozwoju nowoczesnych spo\u0142ecze\u0144stw. Wydana dwa lata temu przez par\u0119 socjolog\u00f3w, analizuj\u0105cych dane statystyczne dotycz\u0105ce r\u00f3\u017cnych aspekt\u00f3w okre\u015blanych wsp\u00f3lnym mianem „jako\u015bci \u017cycia” w rozwini\u0119tych spo\u0142ecze\u0144stwach. Para autor\u00f3w, analizuj\u0105c dane dotycz\u0105ce przest\u0119pczo\u015bci, d\u0142ugo\u015bci \u017cycia, cz\u0119stotliwo\u015bci wyst\u0119powania chor\u00f3b cywilizacyjnych, poczucia satysfakcji \u017cyciowej w r\u00f3\u017cnych warstwach spo\u0142ecze\u0144stw zachodnich, pokazuje, \u017ce poziom \u017cycia mierzony tymi wska\u017anikami jest odwrotnie proporcjonalny do poziomu rozwarstwienia ekonomicznego. Innymi s\u0142owami: im wi\u0119ksza przepa\u015b\u0107 w dochodach mi\u0119dzy najbiedniejszymi i najbogatszymi cz\u0142onkami danego spo\u0142ecze\u0144stwa, tym gorzej si\u0119 w nim \u017cyje. I to nie tylko tym najbiedniejszym, ale tak\u017ce tym bogatym. Tu jest rewolucyjna teza. Okazuje si\u0119, \u017ce bogactwo nie przynosi satysfakcji, kiedy okupione jest spo\u0142eczn\u0105 alienacj\u0105 (zamkni\u0119te osiedla), poczuciem strachu wywo\u0142anym wysok\u0105 przest\u0119pczo\u015bci\u0105, czy stresem spowodowanym obaw\u0105 utraty wysokiej pozycji spo\u0142ecznej. Spo\u0142ecze\u0144stwo rozwarstwione, kastowe wywiera potworn\u0105 presj\u0119 na swoich cz\u0142onk\u00f3w, prowadzi do nerwic, zachowa\u0144 kompulsywnych – agresji, uzale\u017cnie\u0144, apatii. Blokuje potencja\u0142 intelektualny, rozwojowy, innowacyjny w stopniu, z kt\u00f3rego nie zdawali\u015bmy sobie dot\u0105d sprawy. Autorzy przytaczaj\u0105 przyk\u0142ady eksperyment\u00f3w psychologicznych, m. in. z udzia\u0142em m\u0142odzie\u017cy z Indii. Okazuje si\u0119, \u017ce ta sama osoba, kiedy ma wykona\u0107 jakie\u015b zadanie przed publiczno\u015bci\u0105 nie znaj\u0105c\u0105 jej przynale\u017cno\u015bci kastowej, radzi sobie o wiele lepiej, ni\u017c kiedy publiczno\u015b\u0107 wie, \u017ce pochodzi ona z niskiej kasty. Ta ksi\u0105\u017cka, kt\u00f3ra odbi\u0142a si\u0119 szerokim echem w\u015br\u00f3d elit brytyjskich i ameryka\u0144skich, ma potencja\u0142 obalania stereotyp\u00f3w i przywracania poj\u0119\u0107 takich jak solidarno\u015b\u0107, czy empatia, w relacjach spo\u0142ecznych. Bardzo godna polecenia naszym zapatrzonym w USA politykom.<\/p>\n

\n

\n
\n
\n
\n
<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Za kilka godzin w Operze Ba\u0142tyckiej w Gda\u0144sku premiera „Traviaty” w re\u017cyserii Karoliny Sofulak. Z powod\u00f3w zdrowotnych nie mog\u0142em pojecha\u0107, ale to z wielu powod\u00f3w wa\u017cne dla mnie zdarzenie. Karolina debiutowa\u0142a jako asystentka re\u017cysera (Macieja Kowalewskiego) przy spektaklu „Oczy Brigitte[…]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[14,6,15,16],"tags":[],"class_list":["post-382","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-film","category-ksiazki","category-muzyka","category-teatr"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/382","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=382"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/382\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":384,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/382\/revisions\/384"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=382"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=382"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=382"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}