{"id":3136,"date":"2017-01-21T16:06:04","date_gmt":"2017-01-21T16:06:04","guid":{"rendered":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/?p=3136"},"modified":"2017-01-21T16:17:06","modified_gmt":"2017-01-21T16:17:06","slug":"swiat-od-nowa","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/?p=3136","title":{"rendered":"\u015bwiat od nowa"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>Dawno nie pisa\u0142em. Zastanawiam si\u0119 nad powodami. To prawda, \u017ce jestem bardzo zaj\u0119ty, ci\u0105gle w podr\u00f3\u017cy albo pisaniu albo dokumentacji do dw\u00f3ch ksi\u0105\u017cek. Ale prawd\u0105 jest te\u017c, \u017ce to by\u0142 trudny, stawiaj\u0105cy op\u00f3r rok. W Polsce i na \u015bwiecie. Rok sporu, nieustannie podgrzewanego konfliktu, agresji i braku \u017cyczliwo\u015bci. To by\u0142 rok jak w kapsule, w kt\u00f3rej nie mo\u017cesz stan\u0105\u0107 na nogi. Czu\u0142em si\u0119 tak, jakbym nie m\u00f3g\u0142 zrobi\u0107 kroku do przodu. Nawet je\u015bli go robi\u0142em, to czu\u0142em jakie\u015b sp\u0119tanie, kto\u015b mnie cofa\u0142.<\/p>\n

Nie przypominam sobie \u017cadnego roku, kt\u00f3ry by\u0142by do tego podobny. Roku bez spokoju, czasu na refleksj\u0119, a nawet je\u015bli refleksja by\u0142a, to po chwili rozbija\u0142y j\u0105 atomy. Pisanie bloga, a my\u015bl\u0119, \u017ce jestem jednym z pierwszych bloger\u00f3w w kraju – kiedy\u015b wzi\u0105\u0142em nawet udzia\u0142 w pierwszym filmie dokumentalnym o blogach – dawa\u0142o mi rado\u015b\u0107, mo\u017cliwo\u015b\u0107 zatrzymania si\u0119, wyznacza\u0142o rytm dnia. Mia\u0142em potrzeb\u0119 prowadzenia dialogu z Czytelnikiem. Nawet w czasach, kiedy podobnie jak teraz, mia\u0142em du\u017co pracy – bo i ksi\u0105\u017cki, i wyjazdy, i szkolenia, jakie prowadz\u0119 – blog by\u0142 jak otwieranie okna, jak wpuszczanie tlenu. Nie wiem, czy to min\u0119\u0142o bezpowrotnie? Nie wiem, czy ta forma si\u0119 wyczerpa\u0142a? Wiele razy logowa\u0142em si\u0119 na to konto z my\u015bl\u0105, \u017ce dzisiaj napisz\u0119, opowiem. Za ka\u017cdym razem co\u015b odbiera\u0142o mi energi\u0119. Miniony rok odebra\u0142 mi bardzo du\u017co energii. Ale wiem, \u017ce to, co mo\u017cemy, co powinni\u015bmy robi\u0107, to robi\u0107 swoje, najlepiej jak umiemy, aby rozwija\u0107 siebie i spr\u00f3bowa\u0107 rozwija\u0107 przestrze\u0144 wok\u00f3\u0142 nas. Wi\u0119c trzymam si\u0119 swojego pisania, wywiad\u00f3w, \u015bledz\u0119 i dokumentuj\u0119 nowe historie. Opowiadam rzeczywisto\u015b\u0107 z przekonaniem, \u017ce nie jest czarna, bia\u0142a, czerwona albo szara. Z przekonaniem, \u017ce jest z\u0142o\u017cona, skomplikowana, \u017ce ma sw\u00f3j podziemny puls, swoj\u0105 histori\u0119, niejedno \u017ar\u00f3d\u0142o i niejedn\u0105 perspektyw\u0119.<\/p>\n

Od kilku lat dokumentuj\u0119 portret dw\u00f3ch wa\u017cnych dla mnie reporterek, Oriany Fallaci i Teresy Tora\u0144skiej. Prawdziwych wirtuozek wywiadu, cho\u0107 ka\u017cda z nich mia\u0142a sw\u00f3j w\u0142asny, niepodrabialny styl, inny charakter, inny pogl\u0105d na ten zaw\u00f3d. By\u0142y tytankami pracy, wyznawczyniami szczeg\u00f3\u0142u, zostawi\u0142y niezwykle bogaty portret swojej epoki.<\/p>\n

We wszystkim, co pisz\u0119 – my\u015bl\u0119, \u017ce wida\u0107 to w moich ksi\u0105\u017ckach – staram si\u0119 opowiada\u0107 historie bohater\u00f3w i ich \u015bwiata. Tego, co by\u0142o wok\u00f3\u0142. Poprzez ma\u0142\u0105, codzienn\u0105 histori\u0119, opowiada\u0107 t\u0119 Histori\u0119, kt\u00f3ra decyduje o naszym losie, cz\u0119sto te\u017c naszym \u017cyciu. Staram si\u0119 w ka\u017cdym z tekst\u00f3w wydobywa\u0107 scen\u0119, kt\u00f3ra opowie wi\u0119cej.<\/p>\n

Zofia Posmysz, autorka „Pasa\u017cerki” w mojej ksi\u0105\u017cce „Wolne” m\u00f3wi o wyj\u015bciu z obozu koncentracyjnego. Otwarto bram\u0119, wi\u0119\u017aniarki wysz\u0142y szcz\u0119\u015bliwe ale i zdumione. I nagle zacz\u0119\u0142y do obozu wraca\u0107. Bo co zrobi\u0105? Gdzie p\u00f3jd\u0105? Zofia Posmysz opowiedzia\u0142a mi to jako ucieczk\u0119 od wolno\u015bci.<\/p>\n

Prof. Joanna Penson w ksi\u0105\u017cce „By\u0142o, wi\u0119c min\u0119\u0142o” opowiedzia\u0142a mi, jak w pasiaku dotar\u0142a do Grand Hotelu w \u0141odzi, gdzie byli jej rodzice. O tym, jak wesz\u0142a do hotelu, a tam jakby czas si\u0119 zatrzyma\u0142 w miejscu. Elegancki portier, czerwony dywan na schodach…<\/p>\n

Barbara Krafft\u00f3wna opowiada\u0142a mi, jak w latach 50., kiedy z Wroc\u0142awia przyjecha\u0142a do Warszawy i zamieszka\u0142a u swojej przyjaci\u00f3\u0142ki, by\u0142y um\u00f3wione na r\u00f3\u017cne tajne sygna\u0142y, kt\u00f3re \u015bwiadczy\u0142y o tym, \u017ce mieszkanie jest bezpieczne. Bo rodzice kole\u017canki byli w stalinowskim wi\u0119zieniu i nieustannie pojawia\u0142 si\u0119 kto\u015b, kto chcia\u0142 zrobi\u0107 przeszukanie, a mo\u017ce nastraszy\u0107.<\/p>\n

Teraz, pisz\u0105c ksi\u0105\u017ck\u0119 o Orianie Fallaci i Teresie Tora\u0144skiej te\u017c szukam takich scen, te\u017c szukam takich odniesie\u0144 do rzeczywisto\u015bci. Zostawi\u0142y nam skomplikowany obraz epoki i przepowiada\u0142y przysz\u0142o\u015b\u0107, tego jestem pewny. Ich ostatnie zmagania „W\u015bciek\u0142o\u015b\u0107 i duma” i „Smole\u0144sk” podj\u0119\u0142y pr\u00f3b\u0119 opowiedzenia \u015bwiata, kt\u00f3ry zaczyna si\u0119 po raz kolejny, dotkn\u0119\u0142y rewolucji, jaka nas dotyczy, chcemy tego, czy nie.<\/p>\n

Bardzo chcia\u0142bym, aby ta ksi\u0105\u017cka by\u0142a te\u017c po prostu ludzkim portretem. Aby pokaza\u0142a je w swoich codziennych zmaganiach. Z ich rado\u015bciami, w\u0105tpliwo\u015bciami, l\u0119kami, z ich dono\u015bnym g\u0142osem.<\/p>\n

Obie nie ba\u0142y si\u0119 m\u00f3wi\u0107, co my\u015bl\u0105. Obie pr\u00f3bowa\u0142y u\u015bwiadomi\u0107. Wychodzi\u0142y poza sam\u0105 pr\u00f3b\u0119 opisu. Dokumentuj\u0105c ich histori\u0119, przegl\u0105daj\u0105c archiwa, wiem, jak g\u0142\u0119bokie mia\u0142y poczucie obywatelstwa. Dzisiaj zmaltretowana to cecha. Zabiera\u0142y g\u0142os nie tylko w swoich tekstach, ale upominaj\u0105c, dzwoni\u0105c do decydent\u00f3w, pisz\u0105c listy, wyra\u017caj\u0105c sw\u00f3j sprzeciw.<\/p>\n

Marzy mi si\u0119 planeta \u015bwiadomych obywateli, kt\u00f3rzy upominaj\u0105 si\u0119 o prawd\u0119. Marzy mi si\u0119 planeta skupionych na swojej pracy perfekcjonist\u00f3w. Marzy mi si\u0119 planeta ludzi, kt\u00f3rzy j\u0105 po prostu kochaj\u0105 – pami\u0119taj\u0105c o przesz\u0142o\u015bci, ale i my\u015bl\u0105c o przysz\u0142o\u015bci. Planeta, w kt\u00f3rej sztuka jest najwa\u017cniejszym dokonaniem, przestrze\u0144 miejscem wsp\u00f3\u0142istnienia cz\u0142owieka i przyrody, architektury i nowych zdobyczy, polityka jest rozmow\u0105 spo\u0142ecze\u0144stwa, a szacunek ca\u0142kowicie wypar\u0142 ignorancj\u0119.<\/p>\n

Mo\u017ce st\u0105d moja trudno\u015b\u0107 w komunikowaniu si\u0119 tutaj? Mo\u017ce st\u0105d wola\u0142em zamkn\u0105\u0107 si\u0119 we w\u0142asnym \u015bwiecie i we w\u0142asnej pracy?<\/p>\n

Wi\u0119c pytam, s\u0142ucham, rozmawiam, zapisuj\u0119, staram si\u0119 zrozumie\u0107, opisuj\u0119, chc\u0119 zobaczy\u0107 wi\u0119cej.<\/p>\n

\n

\n

\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Dawno nie pisa\u0142em. Zastanawiam si\u0119 nad powodami. To prawda, \u017ce jestem bardzo zaj\u0119ty, ci\u0105gle w podr\u00f3\u017cy albo pisaniu albo dokumentacji do dw\u00f3ch ksi\u0105\u017cek. Ale prawd\u0105 jest te\u017c, \u017ce to by\u0142 trudny, stawiaj\u0105cy op\u00f3r rok. W Polsce i na \u015bwiecie. Rok[…]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[6,19],"tags":[],"class_list":["post-3136","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-ksiazki","category-obrazy"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3136","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=3136"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3136\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3143,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3136\/revisions\/3143"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=3136"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=3136"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=3136"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}