Marta twierdzi, \u017ce nale\u017cy siada\u0107 do biurka, nawet je\u015bli s\u0142owa nie przychodz\u0105. Siedzie\u0107 i czeka\u0107 albo zape\u0142nia\u0107 kartk\u0119 s\u0142owami tak d\u0142ugo a\u017c pojawi\u0105 si\u0119 w\u0142a\u015bciwe. Dzisiaj przypomnia\u0142em sobie te\u017c to, co m\u00f3wi\u0142 pan Ryszard Kapu\u015bci\u0144ski: je\u015bli nie wiem, jak zacz\u0105\u0107, musz\u0119 pisa\u0107 najprostsze, najbanalniejsze zdania, jak z elementarza. – To niedok\u0142adny cytat, ale takie by\u0142 mniej wi\u0119cej przekaz. To mnie przekonuje, bo pi\u0119knie jest za ka\u017cdym razem zaczyna\u0107 z elementarzem, to znaczy zaczyna\u0107, jakby si\u0119 niczego jeszcze nie umia\u0142o. Chyba to ju\u017c kiedy\u015b opowiada\u0142em, trudno, powt\u00f3rz\u0119. Tak\u0105 lekcj\u0105 by\u0142o dla mnie obserwowanie na pr\u00f3bach w teatrze pani Barbary Krafft\u00f3wny. Kiedy gra\u0142a z Marianem Kociniakiem, mia\u0142a mn\u00f3stwo pyta\u0144: do mnie – autora, do Macieja Kowalewskiego – re\u017cysera i do Mariana, jej scenicznego partnera. Marian denerwowa\u0142 si\u0119 tymi nieustannymi pytaniami i m\u00f3wi\u0142: „Oj, Basiu, przesta\u0144, pytasz, jakby\u015b w\u0142a\u015bnie zda\u0142a do szko\u0142y teatralnej, a przecie\u017c jeste\u015b wybitn\u0105, wielk\u0105 aktork\u0105”. To zdanie Mariana i up\u00f3r pani Barbary, by\u0142y dla mnie wielk\u0105 szko\u0142\u0105. Zawsze trzeba zaczyna\u0107 od zera, zapomina\u0107 o tym, co by\u0142o wcze\u015bniej. Zaczyna\u0107 od elementarza. Oczywi\u015bcie, piszemy, a pewne motywy powracaj\u0105 obsesyjnie, wybiegaj\u0105 z pod\u015bwiadomo\u015bci jak konie wpuszczone na je\u017adziecki tor. Je\u015bli tak wbiegaj\u0105, to znaczy maj\u0105 tam by\u0107. Ale moment ich wypuszczenia, strza\u0142 ze startowego pistoletu to jest ten pocz\u0105tek, o kt\u00f3ry tak piekielnie trudno. Dzisiaj czyta\u0142em w Gazecie tekst Tadeusza Sobolewskiego o festiwalu filmowym w Berlinie. Nawi\u0105za\u0142 do Bergmana, artysty, kt\u00f3ry dla ka\u017cdego filmu potrafi\u0142 stworzy\u0107 now\u0105 form\u0119, czyli nie przestawa\u0142 si\u0119 rozwija\u0107, si\u0119 pisa\u0107. Fabula rasa – pisa\u0142 Edward Stachura i jest w tym tytule w\u0142a\u015bciwie objawienie. Szukanie formy to jedno z najwa\u017cniejszych zada\u0144 artysty. A potem wypuszczanie koni na tor je\u017adziecki. Jest taka pi\u0119kna scena w filmie „Wszystko na sprzeda\u017c” Andrzeja Wajdy, kiedy Daniel Olbrychski wbiega mi\u0119dzy konie i pr\u00f3buje wskoczy\u0107 na jednego z nich, a potem jedzie i to jest w\u0142a\u015bciwie absolutna wolno\u015b\u0107. Wczoraj w Wysokich Obcasach bardzo ciekawa rozmowa z Agnieszk\u0105 Drotkiewicz, kt\u00f3r\u0105 tutaj dopiero co wspomina\u0142em. Bardzo ceni\u0119 jej pisarstwo, a w\u0142a\u015bciwie jej sztuk\u0119. Agnieszka znalaz\u0142a form\u0119, kt\u00f3ra odr\u00f3\u017cnia j\u0105 od innych, utka\u0142a j\u0105 z cytatu. Ale te\u017c trzeba bardzo kocha\u0107 literatur\u0119, \u015bwiat, ludzi i s\u0142owa, \u017ceby pisa\u0107 tak, jak Agnieszka. Pisa\u0142 Ryszard Kapu\u015bci\u0144ski, \u017ce aby by\u0107 dobrym reporterem (a ja bym powiedzia\u0142, \u017ce w og\u00f3le artyst\u0105) trzeba by\u0107 najpierw dobrym cz\u0142owiekiem. To te\u017c jaki\u015b pocz\u0105tek. My\u015bl\u0119 dzisiaj o spektaklu Piotra Cieplaka „Opowiadania dla dzieci” wed\u0142ug Singera w Teatrze Narodowym, wspania\u0142ym, ba\u015bniowym, wielowymiarowym spektaklu-kosmosie bez cienia infantylizmu. Zobaczy\u0107 w dzieci\u0144stwie taki spektakl to zrozumie\u0107 kultur\u0119, uczy\u0107 si\u0119 humanizmu, uwierzy\u0107 w pi\u0119kno i w form\u0119, a przede wszystkim w si\u0142\u0119 s\u0142\u00f3w. Bo przecie\u017c je\u015bli co\u015b nie wydarzy\u0142o si\u0119 tutaj, nie znaczy, \u017ce nie wydarzy\u0142o si\u0119 lub nie wydarzy gdzie\u015b tam, w innym \u015bwiecie, bo – jak przekonywa\u0142 Singer – \u015bwiat\u00f3w jest wiele. U podstawy jest wiara – w opowiadanie, w s\u0142owo, w si\u0142\u0119, jak\u0105 s\u0142owo ze sob\u0105 niesie.<\/p>\n
Kanon na nowy blog, odcinek 29<\/strong><\/p>\n O swoich najwa\u017cniejszych ksi\u0105\u017ckach opowiada<\/p>\n Joanna Gle\u0144<\/strong>, aktorka:<\/p>\n „Kraina Chich\u00f3w” Jonathan Carroll „Po rozstaniu” Zeruya Shalev „Ch\u0142opi” W\u0142adys\u0142aw Stanis\u0142aw Reymont „Dzienniki” Sylvia Plath …POEZJA (og\u00f3lnie) Marta twierdzi, \u017ce nale\u017cy siada\u0107 do biurka, nawet je\u015bli s\u0142owa nie przychodz\u0105. Siedzie\u0107 i czeka\u0107 albo zape\u0142nia\u0107 kartk\u0119 s\u0142owami tak d\u0142ugo a\u017c pojawi\u0105 si\u0119 w\u0142a\u015bciwe. Dzisiaj przypomnia\u0142em sobie te\u017c to, co m\u00f3wi\u0142 pan Ryszard Kapu\u015bci\u0144ski: je\u015bli nie wiem, jak zacz\u0105\u0107,[…]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[14,6,16],"tags":[],"class_list":["post-306","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-film","category-ksiazki","category-teatr"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/306","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=306"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/306\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":309,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/306\/revisions\/309"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=306"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=306"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=306"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\nM\u0142odzie\u0144cza fascynacja magicznym okrucie\u0144stwem powie\u015bci, zauroczenie magnetycznym spojrzeniem autora z ok\u0142adki, a potem wszystko potoczy\u0142o si\u0119 jak w harlequinie. Spotkanie autorskie, a kilka tygodni po nim ostatecznie odrzucam propozycje zbyt dalekich, jak dla mnie, spacer\u00f3w. Pozosta\u0142 sentyment do bia\u0142ych bulterier\u00f3w i od czasu do czasu powracaj\u0105ce pytanie – co by by\u0142o gdyby…<\/p>\n
\nAutorka dokona\u0142a, wydawa\u0142oby si\u0119, rzeczy niemo\u017cliwej. Kompletnie opisa\u0142a, opowiedzia\u0142a Kobiet\u0119. Pisz\u0119 z du\u017cej litery, bo jestem pewna, \u017ce ka\u017cda kobieta przejrzy si\u0119 w tej powie\u015bci jak w lustrze. A m\u0119\u017cczy\u017ani, gdyby tylko chcieli t\u0119 powie\u015b\u0107 przeczyta\u0107, ZROZUMIELIBY.<\/p>\n
\nTa powie\u015b\u0107 daje za darmo najwi\u0119ksze bogactwa – j\u0119zyka, tradycji, emocji, przyrody.<\/p>\n
\nBo ja bym chcia\u0142a w pewnym sensie taka by\u0107, tak pisa\u0107, tak \u017cy\u0107. Nawet mog\u0142abym si\u0119 tak zabi\u0107, bo pozosta\u0142aby po mnie wspania\u0142a…<\/p>\n
\nOd Safony do Bukowskiego. Bez poezji \u017cycie by\u0142oby dla mnie nie do znie sie nia.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"