{"id":3025,"date":"2016-02-03T17:19:49","date_gmt":"2016-02-03T17:19:49","guid":{"rendered":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/?p=3025"},"modified":"2016-02-03T17:29:00","modified_gmt":"2016-02-03T17:29:00","slug":"powroty-3","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/?p=3025","title":{"rendered":"powroty"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>Dojrza\u0142em, aby tu zajrze\u0107. By\u0142y takie dni nawet, kiedy troch\u0119 t\u0119skni\u0142em do blogowego rytmu. Przecie\u017c przez ca\u0142e lata pisa\u0142em omal codziennie, najpierw na blog.pl, p\u00f3\u017aniej na stronach Wirtualnej Polski, w ko\u0144cu, kilka lat temu, postanowi\u0142em wyhodowa\u0107 sobie w\u0142asny ogr\u00f3dek i przecie\u017c mia\u0142em z niego rado\u015b\u0107. Wiem, \u017ce kilkakrotnie ju\u017c tutaj obiecywa\u0142em, \u017ce b\u0119d\u0119 wraca\u0142, pisa\u0142 w miar\u0119 regularnie, ale to naprawd\u0119 nie jest dla mnie \u0142atwe. W marcu ubieg\u0142ego roku wysz\u0142a moja ksi\u0105\u017cka „Obecno\u015b\u0107” – rozmowy o tych, kt\u00f3rych ju\u017c z nami nie ma i o pami\u0119ci, a przede wszystkim o czu\u0142o\u015bci. W grudniu „To, co najwa\u017cniejsze”, czyli rozmowy z par\u0105 wybitnych aktor\u00f3w Iren\u0105 Jun i Stanis\u0142awem Brudnym (ksi\u0105\u017ck\u0119 wyda\u0142 ich macierzysty Teatr Studio i na stronie teatru mo\u017cna j\u0105 zam\u00f3wi\u0107), a ju\u017c w styczniu ukaza\u0142a si\u0119 „Krafft\u00f3wna w krainie czar\u00f3w”. Z ka\u017cd\u0105 z ksi\u0105\u017cek wi\u0105\u017ce si\u0119 te\u017c okres promocyjny, spotkania z Czytelnikami, wyjazdy, a przecie\u017c mam jeszcze codzienn\u0105 prac\u0119, przecie\u017c dokumentuj\u0119 te\u017c inne tematy. Zawsze dokumentuj\u0119 2-3 ksi\u0105\u017cki r\u00f3wnocze\u015bnie, dokumentuj\u0119 d\u0142ugo, bywa latami, robi\u0119 notatki, mam ko\u0142o biurka pude\u0142ka notatek i materia\u0142\u00f3w. Wystarczy spojrze\u0107 w m\u00f3j kalendarz, tutaj na stronie, \u017ceby zorientowa\u0107 si\u0119 w jakim jestem ci\u0105gle przyspieszeniu. Nie pisz\u0119 tego aby siebie usprawiedliwi\u0107, bo ju\u017c naprawd\u0119 stale si\u0119 usprawiedliwiam, ale by troch\u0119 nakre\u015bli\u0107 kontekst mojej nieobecno\u015bci tutaj. Ale b\u0119d\u0119 tu wraca\u0142, bo lubi\u0119, bo chc\u0119.<\/p>\n

\"\"<\/a>
foto Franciszek Mazur<\/figcaption><\/figure>\n

Ostatni rok, ale te\u017c ostatnie tygodnie naznaczone odej\u015bciami os\u00f3b mi bliskich, dla mnie wa\u017cnych. Kilka dni temu odszed\u0142 Miros\u0142aw Sawicki, wsp\u00f3\u0142pracownik KOR-u, minister edukacji narodowej, wspania\u0142y, \u015bwietny cz\u0142owiek, uczciwy i prawy, spo\u0142ecznik, m\u0105\u017c Pauli Sawickiej. To do rodziny Pauli i Mirka „przy\u017cy\u0142” si\u0119 Marek Edelman, w ich domu znalaz\u0142 sw\u00f3j dom, i by\u0142 z nimi do ko\u0144ca. Ze swoj\u0105 rodzin\u0105 z wyboru. Podszed\u0142em kiedy\u015b w radiowym bufecie do Pauli, kt\u00f3rej nie zna\u0142em i zapyta\u0142em, czy nie opowiedzia\u0142aby mi o tych ostatnich latach Marka Edelmana, bo pracuj\u0119 nad ksi\u0105\u017ck\u0105 „Obecno\u015b\u0107”. Opowiedzia\u0142a i to jest bardzo poruszaj\u0105ca rozmowa. Tak mi przykro, \u017ce teraz Paula straci\u0142a Mirka, ale i \u017ce my wszyscy go stracili\u015bmy. Pozostaje czu\u0142o\u015b\u0107 i pozostaje obecno\u015b\u0107. W to wierz\u0119.<\/p>\n

Moja praca daje mi mo\u017cliwo\u015b\u0107 zapisywania, ratowania r\u00f3\u017cnych chwil, fragment\u00f3w, kt\u00f3re zostaj\u0105 jedynie gdzie\u015b w zakamarkach pami\u0119ci, wydobywania ich. Nie chc\u0119 tej pracy mitologizowa\u0107, bo nie jest \u0142atwa i jasne, cz\u0119sto sam si\u0119 zniech\u0119cam, ale pozwala nazwa\u0107 i pozwala ocali\u0107. Wiem, to du\u017ce s\u0142owo „ocali\u0107”, a jednak… W ubieg\u0142\u0105 niedziel\u0119 prowadzi\u0142em w Teatrze \u017bydowskim kolejne, chyba ju\u017c 23 spotkanie z cyklu „Baga\u017ce kultury”. Tym razem m\u00f3wili\u015bmy o W\u0142adys\u0142awie Szpilmanie. Rozmawia\u0142em z jego \u017con\u0105, Halin\u0105 Szpilman i wspania\u0142ym skrzypkiem Krzysztofem Jakowiczem, kt\u00f3ry wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 ze Szpilmanem Kwintet Warszawski. Pani Halina Szpilman m\u00f3wi\u0142a, jak cz\u0119sto s\u0142ysza\u0142a od innych, \u017ce to przecie\u017c omal niemo\u017cliwe, \u017ce jej m\u0105\u017c, kiedy ukrywa\u0142 si\u0119 ju\u017c pod koniec wojny w domu na Al. Niepodleg\u0142o\u015bci 223, zagra\u0142 na fortepianie (scena z „Pianisty”, kiedy prosi go o to Wilm Hosenfeld, niemiecki oficer, kt\u00f3ry mu pomo\u017ce). I nagle, ca\u0142kiem niedawno spotka\u0142a kobiet\u0119, kt\u00f3ra na tym w\u0142a\u015bnie fortepianie, w tym domu uczy\u0142a si\u0119 gra\u0107. Fortepian istnieje, przetrwa\u0142 wojn\u0119. Miejsca, przedmioty te\u017c \u015bwiadcz\u0105 o naszej obecno\u015bci. Zawsze lubi\u0142em gromadzenie \u015blad\u00f3w, cho\u0107by \u015blad\u00f3w r\u0119ki – zbiera\u0142em i zbieram autografy.<\/p>\n

Tutaj link do spotkania z pani\u0105 Halin\u0105 Szpilman:<\/p>\n

Halina Szpilman, Krzysztof Jakowicz<\/a><\/p>\n

Byli\u015bmy w kulisie, czekaj\u0105c na wej\u015bcie. Widownia wchodzi\u0142a jeszcze, szuka\u0142a swoich miejsc, z g\u0142o\u015bnik\u00f3w p\u0142yn\u0119\u0142a muzyka Chopina w wykonaniu Pianisty. Potem \u015bwiat\u0142o zgas\u0142o. Przez chwil\u0119 jeszcze by\u0142a muzyka. Pan Krzysztof Jakowicz s\u0142ucha\u0142 omal ze \u0142zami w oczach. Powiedzia\u0142 nagle wzruszony: \u00a0„Nikt tak nie gra. Jestem zachwycony, absolutnie poruszony, tylko Szpilman tak gra\u0142 opuszkami palc\u00f3w, jakby tylko muska\u0142 fortepian”. Na ekranie pojawi\u0142 si\u0119 bohater spotkania, z filmu dokumentalnego, gdzie w\u0142asnymi s\u0142owami opowiada\u0142 swoj\u0105 histori\u0119. A my czekali\u015bmy w napi\u0119ciu. Po chwili weszli\u015bmy i znowu wy\u0142uskiwa\u0142em drobiazgi. I znowu zagubi\u0142em si\u0119 w swojej pracy. Po prostu wpad\u0142em w ni\u0105 po fortepian.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Dojrza\u0142em, aby tu zajrze\u0107. By\u0142y takie dni nawet, kiedy troch\u0119 t\u0119skni\u0142em do blogowego rytmu. Przecie\u017c przez ca\u0142e lata pisa\u0142em omal codziennie, najpierw na blog.pl, p\u00f3\u017aniej na stronach Wirtualnej Polski, w ko\u0144cu, kilka lat temu, postanowi\u0142em wyhodowa\u0107 sobie w\u0142asny ogr\u00f3dek i[…]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[14,6,15,19,16],"tags":[],"class_list":["post-3025","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-film","category-ksiazki","category-muzyka","category-obrazy","category-teatr"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3025","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=3025"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3025\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3030,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3025\/revisions\/3030"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=3025"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=3025"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=3025"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}