Ciekawy to czas rozm\u00f3w o Obecno\u015bci, o bliskich, o \u015bladach i o pami\u0119ci. O tym, co zostaje. I \u017ce w tym, co zostaje mo\u017ce by\u0107 r\u00f3wnie\u017c czu\u0142o\u015b\u0107. Ta ksi\u0105\u017cka spowodowa\u0142a, \u017ce wiele os\u00f3b bardziej si\u0119 otworzy\u0142o, \u017ce opowiada mi o swoich do\u015bwiadczeniach, o swojej stracie, o \u017cyciu po.<\/p>\n
Wczoraj fatalna, smutna wiadomo\u015b\u0107 o \u015bmierci Barbary Sass, wybitnej re\u017cyserki filmowej i teatralnej, kt\u00f3ra odkry\u0142a dla kina wiele wa\u017cnych dzisiaj aktorek. By\u0142a jedn\u0105 z tych tw\u00f3rczy\u0144, kt\u00f3re wyznaczy\u0142y nowy kierunek. Jej kino by\u0142o mocne, bezkompromisowe, czasami bez hamulc\u00f3w – jak g\u0142o\u015bna „Historia niemoralna” – ostatni z film\u00f3w, jakie nakr\u0119ci\u0142a z Dorot\u0105 Stali\u0144sk\u0105, na kt\u00f3r\u0105 dzisiaj kino nie ma \u017cadnego pomys\u0142u.<\/p>\n
Nie mog\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce zna\u0142em pani\u0105 Sass. Owszem, zdarzy\u0142o mi si\u0119 kilkakrotnie by\u0107 u niej w domu, rozmawiali\u015bmy przy r\u00f3\u017cnych zawodowych okazjach, ale najbardziej zapami\u0119ta\u0142em rozmow\u0119, jak\u0105 z ni\u0105 przeprowadzi\u0142em w 2005 roku dla miesi\u0119cznika „Kino”. Ta rozmowa jako\u015b si\u0119 zaznaczy\u0142a, by\u0142a cytowana r\u00f3wnie\u017c w po\u015bwi\u0119conych kinu ksi\u0105\u017ckom. Dzisiaj postanowi\u0142em troch\u0119 z niej przywr\u00f3ci\u0107, w tym smutnym dniu Wielkiego Pi\u0105tku. Nagle okaza\u0142o si\u0119, \u017ce nie umiem tego wycinka odnale\u017a\u0107. Chocia\u017c mam papiery uporz\u0105dkowane. Nagle zobaczy\u0142em ile tekst\u00f3w napisa\u0142em przez te lata, ile rozm\u00f3w, ilu z nich ju\u017c w og\u00f3le nie pami\u0119tam. Jakby ich nie by\u0142o. Jakby przeciek\u0142y przez palce.<\/p>\n
Skrupulatnie gromadz\u0119 wycinki, to moje archiwum, bo zdarza mi si\u0119 czasem pracuj\u0105c nad jakim\u015b tekstem do nich si\u0119gn\u0105\u0107. To nieprawda, \u017ce wszystko jest dzi\u015b w internecie. Ale te pud\u0142a papier\u00f3w, g\u00f3ra wycink\u00f3w obezw\u0142adni\u0142y mnie. Tyle wa\u017cnych spraw, wa\u017cnych temat\u00f3w, pilnych termin\u00f3w. Dzisiaj ju\u017c nieistotne. Czas zostawia po sobie puste miejsca. Mijamy. I tylko ten kot w pustym mieszkaniu z wiersza Wis\u0142awy Szymborskiej ma znaczenie. Bo jest.<\/p>\n
Kiedy z Zosi\u0105 Zij\u0105 i Jackiem Pi\u00f3ro, \u015bwietnymi fotografami, z kt\u00f3rymi uwielbiam pracowa\u0107 pojechali\u015bmy do pani Marii Iwaszkiewicz zrobi\u0107 zdj\u0119cia do ksi\u0105\u017cki „Obecno\u015b\u0107”, wpu\u015bci\u0142a nas do pokoju-pracowni jej zmar\u0142ego m\u0119\u017ca, wybitnego pisarza Bogdana Wojdowskiego. Pok\u00f3j by\u0142 opuszczony, ale wszystko by\u0142o na swoim miejscu. Papiery na biurku, ksi\u0105\u017cki w bibliotece, fotografie na \u015bcianie. Nagle do pokoju wbieg\u0142a kotka, kt\u00f3ra dzisiaj towarzyszy pani Marii i daje rado\u015b\u0107. Jednym susem wskoczy\u0142a na biurko i wdzi\u0119cznie pozowa\u0142a. Kilka dni temu pani Maria otrzymawszy ksi\u0105\u017ck\u0119 zadzwoni\u0142a i powiedzia\u0142a, \u017ce tak bardzo si\u0119 cieszy, \u017ce na zdj\u0119ciu jest jej kotka. \u017be to taka rado\u015b\u0107.<\/p>\n
Upar\u0142em si\u0119, \u017ce odnajd\u0119 wywiad z Barbar\u0105 Sass. Po\u015bwi\u0119ci\u0142em przegl\u0105daj\u0105c papiery kilka godzin. Czego przy tym nie znalaz\u0142em? Nawet listy obecno\u015bci student\u00f3w z zaj\u0119\u0107 na dziennikarstwie. Po co je trzymam?<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/wp-content\/uploads\/2015\/04\/sass.jpg\" "\\"sass\\"")
<\/a><\/dt>\n