{"id":2774,"date":"2015-01-22T15:18:47","date_gmt":"2015-01-22T15:18:47","guid":{"rendered":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/?p=2774"},"modified":"2015-01-22T15:35:09","modified_gmt":"2015-01-22T15:35:09","slug":"sens","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/?p=2774","title":{"rendered":"Sens"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>Pozw\u00f3l mi spr\u00f3bowa\u0107 jeszcze raz. Niepewno\u015b\u0107 m\u0105 wyleczy\u0107(…) Chc\u0119 troch\u0119 czasu, bo czas leczy rany. Chcia\u0142bym zobaczy\u0107 co dzieje si\u0119 w mych snach i nie chc\u0119 p\u0142aka\u0107 Panie M\u00f3j <\/em>– \u015bpiewa\u0142 Ryszard Riedel w kultowym songu, z kt\u00f3rym w\u0142a\u015bciwie nie powinno si\u0119 mierzy\u0107. Ewa B\u0142aszczyk \u015bpiewa ten utw\u00f3r w swoim nowym recitalu, kt\u00f3rego tytu\u0142 wzi\u0119\u0142a w\u0142a\u015bnie od Riedla „Pozw\u00f3l mi spr\u00f3bowa\u0107 jeszcze raz”. \u015apiewa pora\u017caj\u0105co. Nie dlatego, \u017ce z powodzeniem mierzy si\u0119 z Riedlem ale \u017ce w\u0142a\u015bciwie z tym songiem prowadzi dialog. Ale w og\u00f3le prowadzi dialog ze swoim do\u015bwiadczeniem, \u017cyciem, smutkiem. Prowadzi t\u0119 rozmow\u0119 wydobywaj\u0105c z siebie \u015bwiat\u0142o. Jest artystk\u0105, jakich ju\u017c niewiele. Pie\u015bniark\u0105-interpretatork\u0105, dla kt\u00f3rej wa\u017cne jest s\u0142owo, jego znaczenia, jego si\u0142a wydobywana czasem cho\u0107by przez zmian\u0119 akcentu. To pie\u015bniarka tej miary co Barbara czy Ute Lemper, kt\u00f3rych sceniczna osobowo\u015b\u0107, charyzma skupiaj\u0105 uwag\u0119 widza od ich pojawienia si\u0119 na scenie do jej opuszczenia. Jakby sta\u0142y wy\u0142\u0105cznie w punktowym \u015bwietle.<\/p>\n

W swoim nowym recitalu w Teatrze Studio Ewa B\u0142aszczyk opowiada sw\u00f3j los piosenkami m.in. Agnieszki Osieckiej, Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, W\u0142odzimierza Wysockiego, Jacka Kleyffa. Cz\u0119\u015b\u0107 repertuaru, jak „Orszaki” jest powszechnie znana ale brzmi inaczej, nie tylko inaczej zinterpretowana ale nios\u0105ca inn\u0105 ni\u017c dotychczas opowie\u015b\u0107. Bardzo mi ten recital koresponduje z ksi\u0105\u017ck\u0105 Mai Komorowskiej i Tadeusza Sobolewskiego „Pytania, kt\u00f3re si\u0119 nie ko\u0144cz\u0105” – bo te\u017c jest o dzia\u0142aniu, o pracy, o krz\u0105taniu si\u0119 w \u017cyciu, wreszcie o szukaniu sensu w tym, w czym go czasem dostrzec najtrudniej. Biografia Ewy B\u0142aszczyk jest doskonale znana – \u015bmier\u0107 m\u0119\u017ca, choroba c\u00f3rki, walka o jej \u017cycie, p\u00f3\u017aniej walka o jej prawo do leczenia, o jako\u015b\u0107 tego \u017cycia, o zrozumienie, \u017ce cz\u0142owiek w \u015bpi\u0105czce ma sw\u00f3j \u015bwiat i swoje sny, w kt\u00f3re nie potrafimy zajrze\u0107, dzia\u0142anie Fundacji Akogo (od A kogo to obchodzi?), budowa kliniki Budzik, w kt\u00f3rej wybudzi\u0142o si\u0119 ju\u017c kilkana\u015bcioro dzieci. Znana jest jej dzia\u0142alno\u015b\u0107 artystyczna i spo\u0142eczna. Jej bezkompromisowo\u015b\u0107 wobec siebie samej. To wszystko przebija z tekst\u00f3w, jakie wykonuje zar\u00f3wno graj\u0105c w przedstawieniach teatralnych (cho\u0107by „Rok magicznego my\u015blenia”) jak i \u015bpiewaj\u0105c recitale (ostatnim by\u0142 „Nawet gdy wichura” r\u00f3wnie\u017c na scenie Teatru Studio, kt\u00f3rego jest aktork\u0105). W swoim nowym wokalnym projekcie \u015bpiewa o tym, \u017ce \u015bwiat nawet jak si\u0119 ko\u0144czy nadal jest pi\u0119kny, \u017ce mo\u017cna znale\u017a\u0107 w nim sens. Bo s\u0105 sens, logika i porz\u0105dek.<\/p>\n

Pojawia si\u0119 na scenie w ci\u0119\u017ckim sk\u00f3rzanym p\u0142aszczu. Troch\u0119 jakby przesz\u0142a z nim histori\u0119. Troch\u0119 \u017co\u0142nierskim, bo je\u015bli wojna jest to zmienia regu\u0142y gry, trzeba znie\u015b\u0107 wi\u0119cej, trzeba by\u0107 na wiele gotowym. Ten p\u0142aszcz pozwala jej si\u0119 w sobie schowa\u0107. Ogrza\u0107 si\u0119 nim. Ale te\u017c pokaza\u0107 siebie silniejsz\u0105. Zn\u00f3w przypomina si\u0119 fragment z ksi\u0105\u017cki Mai Komorowskiej, kt\u00f3ra m\u00f3wi, \u017ce graj\u0105c posta\u0107 zastanawia si\u0119 id\u0105c do teatru, czy dzisiaj ta posta\u0107, np. Winnie ze „Szcz\u0119\u015bliwych dni” Becketta b\u0119dzie dla niej jak p\u0142aszcz, kt\u00f3ry na siebie narzuci? Wi\u0119c idzie ta posta\u0107 – pie\u015bniarka – artystka przez \u017cycie swoje i przez histori\u0119 i wiemy, \u017ce ten marsz ma znaczenie, \u017ce ten marsz tak naprawd\u0119 pozwala \u017cy\u0107. Opowiada swoje \u017cycie raz to sentymentalnie, balladowo, raz to rockowo, czasem poetycko, czasem z poczuciem humoru. Ale ten \u015bwiat jest g\u0119sto tkany. Tak g\u0119sto, \u017ce nagle my, widzowie, sami zagl\u0105damy w siebie, zanurzamy si\u0119 w jakim\u015b smutku, kt\u00f3rego cz\u0119sto nie dopuszczamy do g\u0142osu. \u017beby przej\u015b\u0107 psychoanaliz\u0119 trzeba opowiedzie\u0107. I ten recital opowiada bardzo du\u017co. M\u00f3wi o b\u00f3lu i o utraconej rado\u015bci. M\u00f3wi te\u017c o rado\u015bci wydobywanej spod dna smutku. O jasno\u015bci, kt\u00f3ra jest tak wa\u017cna, bo prowadzi. A prowadzi w gruncie rzeczy do oczyszczenia. Tak, nie wstydz\u0119 si\u0119, \u017ce wychodz\u0105c z tego recitalu czu\u0142em si\u0119 troch\u0119 lepszy, silniejszy, mo\u017ce troch\u0119 bardziej \u015bwiadomy, gotowy zobaczy\u0107 sprawy inaczej, zajrze\u0107 w siebie troch\u0119 g\u0142\u0119biej. To wielka rola teatru i piosenki.<\/p>\n

Kilka za\u015bpiewanych przez Ew\u0119 B\u0142aszczyk piosenek zapada w pami\u0119\u0107 szczeg\u00f3lnie. Jej wykonanie „Koni” Wysockiego jest wydarte z dna duszy. Przejmuj\u0105co \u015bpiewa piosenk\u0119 Marleny Dietrich,\u00a0 w „Poca\u0142unkach” Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej przegl\u0105da si\u0119 w\u0142a\u015bciwie ca\u0142y jej los. „Orszaki” \u015bpiewa w p\u00f3\u0142mroku, wydobywaj\u0105c z tej piosenki jeszcze wi\u0119cej. To jak tlen m\u00f3c zanurza\u0107 si\u0119 w \u015bwiecie tak wa\u017cnych, cz\u0119sto wielkich piosenek.<\/p>\n

Na scenie towarzyszy artystce c\u00f3rka, Marianna Janczarska (wokal i gitara), kt\u00f3ra dodaje temu recitalowi \u015bwiat\u0142a swoj\u0105 \u015bwie\u017co\u015bci\u0105 interpretacji. Zw\u0142aszcza \u015bpiewaj\u0105c pi\u0119kn\u0105 ballad\u0119 „If you want me” z filmu „Once” (wsp\u00f3lnie z Andrzejem „e-mollem” Kowalczykiem).<\/p>\n

Wida\u0107, \u017ce dobrze czuje si\u0119 Ewa B\u0142aszczyk ze swoimi muzykami, kt\u00f3rzy s\u0105 nie akompaniatorami a partnerami na scenie. A s\u0105 to muzycy z najwy\u017cszej ligi: Andrzej „e-moll” Kowalczyk, Marcin Partyka, Sebastian Feliciak.<\/p>\n

Partnerem jest te\u017c kamera, kt\u00f3ra ujawnia na ekranie w tle r\u00f3\u017cne detale, raz to zamazuj\u0105c (jakby klisza mia\u0142a si\u0119 spali\u0107) raz wyostrzaj\u0105c obraz (jak w czasie wywo\u0142ywania zdj\u0119\u0107 w ciemni), przenikaj\u0105 przez to ilustracje filmowe realizowane przez ks. Wojtka Drozdowicza.<\/p>\n

Od tygodnia sobie o tym recitalu my\u015bl\u0119. Ci\u0105gle we mnie siedzi. Musia\u0142em o nim napisa\u0107.<\/p>\n

\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Pozw\u00f3l mi spr\u00f3bowa\u0107 jeszcze raz. Niepewno\u015b\u0107 m\u0105 wyleczy\u0107(…) Chc\u0119 troch\u0119 czasu, bo czas leczy rany. Chcia\u0142bym zobaczy\u0107 co dzieje si\u0119 w mych snach i nie chc\u0119 p\u0142aka\u0107 Panie M\u00f3j – \u015bpiewa\u0142 Ryszard Riedel w kultowym songu, z kt\u00f3rym w\u0142a\u015bciwie nie[…]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[14,15,16],"tags":[],"class_list":["post-2774","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-film","category-muzyka","category-teatr"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2774","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2774"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2774\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2785,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2774\/revisions\/2785"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2774"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2774"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2774"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}