{"id":2667,"date":"2014-10-10T12:16:26","date_gmt":"2014-10-10T12:16:26","guid":{"rendered":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/?p=2667"},"modified":"2014-10-10T12:27:22","modified_gmt":"2014-10-10T12:27:22","slug":"pytania-ktore-sie-nie-koncza","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/?p=2667","title":{"rendered":"Pytania, kt\u00f3re si\u0119 nie ko\u0144cz\u0105"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>Ma\u0142o mam takich dni jak ten. Kiedy\u015b sam siebie zaskakiwa\u0142em regularno\u015bci\u0105 wpis\u00f3w. Lubi\u0142em ten codzienny albo omal codzienny rytm, kt\u00f3ry nakr\u0119ca\u0142 mnie do dalszej pracy. Dzie\u0144 cz\u0119sto zaczyna\u0142em od bloga. Z tych rytua\u0142\u00f3w tylko poranna kawa zosta\u0142a. Coraz wi\u0119cej bie\u017c\u0105cych spraw, wywiad\u00f3w, kt\u00f3re przeprowadzam, a potem pisz\u0119; przygotowania do spotka\u0144, jakie prowadz\u0119; obowi\u0105zkowych lektur plus ca\u0142e tony zawodowego czytania, dokumentacja nowych temat\u00f3w, notatki. Nie umiem pracowa\u0107 mniej, nie umiem pracowa\u0107 gorzej. Wierz\u0119 w prac\u0119 jako sens istnienia – w prac\u0119 jako rozw\u00f3j siebie, ale i tego co wok\u00f3\u0142, w jako\u015b\u0107 pracy. Dlatego z tak\u0105 przyjemno\u015bci\u0105 czyta\u0142em (chocia\u017c to by\u0142a zawodowa lektura) ksi\u0105\u017ck\u0119 Mai Komorowskiej i Tadeusza Sobolewskiego „Pytania, kt\u00f3re si\u0119 nie ko\u0144cz\u0105” (Mazowiecki Instytut Kultury i Czu\u0142y Barbarzy\u0144ca Press), kt\u00f3ra w\u0142a\u015bnie wysz\u0142a i kt\u00f3rej promocyjny wiecz\u00f3r w warszawskiej redakcji „Gazety Wyborczej” mia\u0142em przyjemno\u015b\u0107 prowadzi\u0107. Poni\u017cej zamieszczam link, pod kt\u00f3rym mo\u017cna ods\u0142ucha\u0107 to spotkanie.<\/p>\n

Ta ksi\u0105\u017cka jest spotkaniem humanist\u00f3w. Rozmow\u0105 nad sensem pracy w\u0142a\u015bnie. To rozmowa o cz\u0142owieku w aktorze i o cz\u0142owieku w teatrze. O tym, jak \u017cycie dostaje si\u0119 do granych r\u00f3l i jak\u0105 lekcj\u0119 mog\u0105 dawa\u0107 grane postacie. Maja Komorowska nieustannie m\u00f3wi w tej rozmowie o staraniu si\u0119. Trzeba si\u0119 stara\u0107. Tak samo jak trzeba pilnowa\u0107, aby nie zabi\u0107 w sobie ciekawo\u015bci. I jak na to w\u0142asne zainteresowanie \u015bwiatem trzeba pracowa\u0107. Odnosi to do swoich wa\u017cnych r\u00f3l. Przede wszystkim do Winnie ze „Szcz\u0119\u015bliwych dni” Becketta. Winnie, kt\u00f3ry bez wzgl\u0119du na wszystko codziennie wita s\u0142o\u0144ce, wita kolejny dzie\u0144. A potem wype\u0142nia ten dzie\u0144 najdrobniejszymi gestami, powtarzanymi bez ko\u0144ca, gestami i s\u0142owami, kt\u00f3re tworz\u0105 rytua\u0142. Maja Komorowska gra Winnie od wielu lat. Sam widzia\u0142em ten spektakl dwa razy, na r\u00f3\u017cnych etapach swojego \u017cycia. W „Pytaniach, kt\u00f3re si\u0119 nie ko\u0144cz\u0105” opowiada o tej lekcji Winnie, jak\u0105 wci\u0105\u017c pobiera. I o swoim staraniu, \u017ceby wype\u0142nia\u0107 \u017cycie. I o tym, jak\u0105 to daje wolno\u015b\u0107. Wraca temat jest obsesyjnej pracy nad sob\u0105 ale i nad pokoleniami student\u00f3w Akademii Teatralnej, kt\u00f3rych wychowa\u0142a. Temat otwierania ich, przysposobienia do zawodu i do \u017cycia. Wraca temat przenikania si\u0119 tych dw\u00f3ch przestrzeni – teatru i codzienno\u015bci. Bo codzienno\u015b\u0107 w kontek\u015bcie zawodowego do\u015bwiadczenia aktorki urasta do rangi filozofii. Jest by\u0107 mo\u017ce najwa\u017cniejsza. Bez tej codzienno\u015bci nie by\u0142oby te\u017c potrzeby teatru. Zagl\u0105da Maja Komorowska w siebie, szuka w sobie coraz g\u0142\u0119biej. Pami\u0119tam jej \u015bwietn\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119 „31 dni Maja”. – Niby lapidarny zapis codzienno\u015bci, a jednak ju\u017c tam pr\u00f3bowa\u0142a pyta\u0107 i nazywa\u0107. P\u00f3\u017aniej rozwin\u0119\u0142a to w „Pejza\u017cu”, ksi\u0105\u017cce pisanej wsp\u00f3lnie z Barbar\u0105 Osterloff. Teraz kontynuuje w ksi\u0105\u017cce pisanej z Tadeuszem Sobolewskim. W prze\u0142omowym dla siebie momencie. Odesz\u0142a ze szko\u0142y teatralnej, prze\u017cy\u0142a trudne do\u015bwiadczenia w \u017cyciu. Ale ci\u0105gle zaczyna. Gdyby nie zaczyna\u0142a nie mog\u0142aby wymaga\u0107 od siebie szukania. Jest w tej ksi\u0105\u017cce tekst opowiadaj\u0105cy spotkanie z publiczno\u015bci\u0105, na kt\u00f3rym Maja Komorowska czyta wiersze r\u00f3\u017cnych poet\u00f3w. Wspania\u0142y tekst Tadeusza Sobolewskiego. Najpierw aktorka nawi\u0105zuje bardzo bezpo\u015bredni kontakt z widzami, zaczyna rozmow\u0119, potem konstruuje przestrze\u0144. Sobolewski opisuje drobne gesty. To jak Maja Komorowska wodzi palcem po linijkach tekst\u00f3w, jak nagle zdejmuje buty, jak wchodzi w t\u0119 poezj\u0119 jakby zanurza\u0142a si\u0119 w zroszonej trawie, a potem podnosi si\u0119 do lotu. S\u0142owa unosz\u0105 coraz wy\u017cej. Bo si\u0119ga po wiersze najwy\u017cszej pr\u00f3by. I jak potem to spotkanie prowadzi ku ko\u0144cowi. Jak dekonstruuje to, co w jego czasie zbudowa\u0142a. Wiele w tej ksi\u0105\u017cce rozm\u00f3w o zawodzie, o istocie pracy aktora. Zw\u0142aszcza w kontek\u015bcie spektaklu „Mimo wszystko”, w kt\u00f3rym gra od lat aktork\u0119 Sarah Bernhard. Te\u017c widzia\u0142em ze dwa razy, za ka\u017cdym odbieraj\u0105c inaczej. Bo teatr jest mimo wszystko. I \u017cycie jest mimo wszystko. Pi\u0119kna lekcja. M\u0105dra i filozoficzna. Wspania\u0142e by\u0142o obcowanie z t\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0105 i p\u00f3\u017aniej rozmowa z jej autorami. Mo\u017ce tak mnie to fascynuje, bo odbieram na tej samej fali. Uwa\u017caj\u0105c, \u017ce trzeba szuka\u0107. Trzeba pyta\u0107. Trzeba budzi\u0107 ciekawo\u015b\u0107.<\/p>\n

Audio z promocji \\”Pyta\u0144…\\”<\/a><\/p>\n

Siedz\u0119 w ogrodzie. Kot \u015bpi obok. S\u0142o\u0144ce jak w „Szcz\u0119\u015bliwych dniach” i jak w „Mimo wszystko”. Codzienna krz\u0105tanina my\u015bli. Szukanie wewn\u0119trznego spokoju. Konstruowanie przestrzeni. Pr\u00f3buj\u0119 z\u0142apa\u0107 ostatnie promienie s\u0142o\u0144ca. Na chwil\u0119 poby\u0107 z cisz\u0105. Nawet zanurzy\u0107 si\u0119 w tym oczekiwaniu na ksi\u0105\u017ck\u0119 „Wyb\u00f3r Ireny”, kt\u00f3ra wychodzi za kilka dni. Bardzo ci\u0119\u017cko nad ni\u0105 pracowa\u0142em. Teraz czas, aby sz\u0142a do ludzi. Czas jej promocji. Uwa\u017cam, \u017ce autorzy maj\u0105 obowi\u0105zek zajmowania si\u0119 swoimi ksi\u0105\u017ckami, kiedy wychodz\u0105. Trzeba si\u0119 nimi jeszcze przez chwil\u0119 zaopiekowa\u0107. W plan promocyjny wpisane s\u0105 dwa spotkania w Warszawie, jedno w Krakowie, r\u00f3wnie\u017c krakowskie targi Ksi\u0105\u017cki. Wszystkie daty s\u0105 tu na stronie, w kalendarzu.<\/p>\n

Obok mnie „Delikatna r\u00f3wnowaga” Rohintona Mistry (Wyd. Drzewo Babel), kt\u00f3ra przysz\u0142a dzisiaj poczt\u0105. Przek\u0142ada\u0142 j\u0105 m\u00f3j kolega, wybitny t\u0142umacz Krzysztof Umi\u0144ski. Przygl\u0105dam si\u0119 na razie ksi\u0105\u017cce, zamkni\u0119temu w niej \u015bwiatu, ok\u0142adkom.<\/p>\n

„Indie, 1975 roku. Premier Indira Gandhi wprowadza stan wyj\u0105tkowy. Tego samego dnia w wielkim mie\u015bcie przecinaj\u0105 si\u0119 \u015bcie\u017cki czterdziestoletniej wdowy, dw\u00f3ch krawc\u00f3w i zagubionego studenta z prowincji”…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ma\u0142o mam takich dni jak ten. Kiedy\u015b sam siebie zaskakiwa\u0142em regularno\u015bci\u0105 wpis\u00f3w. Lubi\u0142em ten codzienny albo omal codzienny rytm, kt\u00f3ry nakr\u0119ca\u0142 mnie do dalszej pracy. Dzie\u0144 cz\u0119sto zaczyna\u0142em od bloga. Z tych rytua\u0142\u00f3w tylko poranna kawa zosta\u0142a. Coraz wi\u0119cej bie\u017c\u0105cych[…]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[14,6,16],"tags":[],"class_list":["post-2667","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-film","category-ksiazki","category-teatr"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2667","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2667"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2667\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2671,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2667\/revisions\/2671"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2667"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2667"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2667"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}