Albert Camus<\/dd>\n<\/dl>\n<\/div>\n\n
Po Egipcie czas na kolejne pa\u0144stwa, na pewno Algieria, chocia\u017c zd\u0142awiono uliczny protest przeciwko prezydentowi, jednak obywatele b\u0119d\u0105 walczy\u0107 o swoje, wzmocnieni przyk\u0142adem Egiptu. Ko\u0144cz\u0119 w\u0142a\u015bnie czyta\u0107 biografi\u0119 Alberta Camusa, prawie 800 stron (czytam na raty), i sporo w niej o Algierii, gdzie si\u0119 urodzi\u0142.\u00a0 W 1957 roku pisa\u0142, \u017ce „cierpi na Algieri\u0119”, bo przywr\u00f3cenie porz\u0105dku czyli „wojna algierska” nios\u0142a za sob\u0105 coraz wi\u0119cej ofiar. Kiedy mno\u017c\u0105 si\u0119 mordy i egzekucje, Camus publikuje „Refleksje na temat gilotyny”. Wie doskonale, \u017ce Francuzi nie popieraj\u0105 \u017c\u0105da\u0144 niepodleg\u0142o\u015bciowych Algierii. W li\u015bcie do Pierre’a Liddiego 8 stycznia 1957 roku pisze Camus:<\/p>\n
„Je\u015bli o mnie chodzi, boj\u0119 si\u0119 o przysz\u0142o\u015b\u0107 Algierii. I to nie tylko dlatego, \u017ce pope\u0142nili\u015bmy w przesz\u0142o\u015bci wiele b\u0142\u0119d\u00f3w, lecz r\u00f3wnie\u017c z powodu stanowiska prezentowanego obecnie przez Front Wyzwolenia Narodowego, kt\u00f3ry domaga si\u0119 natychmiastowej niepodleg\u0142o\u015bci, dokonuj\u0105c r\u00f3wnocze\u015bnie akt\u00f3w bezwzgl\u0119dnego terroryzmu, kt\u00f3rego ofiarami s\u0105 r\u00f3wnie\u017c kobiety i dzieci, co jeszcze bardziej pogarsza nie\u0142atw\u0105 ju\u017c sytuacj\u0119, doprowadzaj\u0105c francusk\u0105 ludno\u015b\u0107 do rozpaczy. Czy jedynym rozwi\u0105zaniem mia\u0142aby by\u0107 najg\u0142upsza i najokropniejsza z wojen?”<\/p>\n
Dzisiaj obywatele Algierii walcz\u0105 przeciwko rz\u0105dz\u0105cemu od dwunastu lat prezydentowi Butefliki, zwi\u0105zanemu z Frontem Wyzwolenia Narodowego, uczestnikowi tamtej wojny o niepodleg\u0142o\u015b\u0107 Algierii.<\/p>\n
Obserwuj\u0119 to, co dzieje si\u0119 teraz na \u015bwiecie i mam poczucie, \u017ce \u017cyjemy by\u0107 mo\u017ce w najciekawszych czasach w og\u00f3le, w czasach upadku oby ostatnich dyktatur, w czasach p\u0119kania struktur. Wczoraj d\u0142ugo rozmawia\u0142em na ten temat\u00a0 z mieszkaj\u0105c\u0105 w Szwajcarii kole\u017cank\u0105. Tunezja, Egipt, Algieria… Powiedzia\u0142em w pewnym momencie, \u017ce jedynie Korea P\u00f3\u0142nocna mo\u017ce si\u0119 nie zmieni\u0107, bo ludno\u015b\u0107 jest izolowana od \u015bwiata, rozwoju i cywilizacji, \u017ce to w\u0142a\u015bciwie wielkie getto. Tam jest kompletna izolacja. „Sk\u0105d wiesz, \u017ce to si\u0119 nie zmieni wkr\u00f3tce?” – zapyta\u0142a. „Nie s\u0105dz\u0119, \u017ceby Kim Dzong Il do tego dopu\u015bci\u0142, a Kim Dzong Un b\u0119dzie realizowa\u0142 polityk\u0119 ojca i dziadka”. „On si\u0119 uczy\u0142 w Szwajcarii, przecie\u017c zna Zach\u00f3d, a mo\u017ce po \u015bmierci Kim Dzong Ila, Kim Dzong Un podaruje wolno\u015b\u0107 i demokracj\u0119 Korei P\u00f3\u0142nocnej”. To idealistyczne podej\u015bcie mnie zaskoczy\u0142o. Nigdy nie przysz\u0142o mi do g\u0142owy, \u017ce Kim Dzong Un m\u00f3g\u0142by by\u0107 szans\u0105 na nowe w Korei P\u00f3\u0142nocnej. Nie wierz\u0119. Chcia\u0142bym w to wierzy\u0107.<\/p>\n
To ciekawe czasy, w jakich \u017cyjemy. Warto obserwowa\u0107, analizowa\u0107, zagl\u0105da\u0107 w przesz\u0142o\u015b\u0107, czyta\u0107 histori\u0119 i wyci\u0105ga\u0107 wnioski. W\u0142a\u015bciwie ka\u017cdy dzie\u0144 zaskakuje. To jest czas burzenia ale mam poczucie r\u00f3wnocze\u015bnie, \u017ce jest to te\u017c czas kreacji, tworzenia, budowania na nowo. Trudny, fascynuj\u0105cy czas pe\u0142en napi\u0119cia i emocji, ale jestem przekonany, \u017ce emocji, kt\u00f3re nawet je\u015bli negatywne zamieniaj\u0105 si\u0119 w pozytyw, w energi\u0119, w si\u0142\u0119 i jasno\u015b\u0107. Czas dla poezji.<\/p>\n
Czyta\u0142em wczoraj wiersze Joanny \u015al\u00f3sarskiej z tomu „Prze\u015bwietlone klisze z New Grange” (Stowarzyszenie Literackie im. K. K. Baczy\u0144skiego, \u0141\u00f3d\u017a 2010).<\/p>\n
JOANNA \u015aL\u00d3SARSKA<\/p>\n
ARS NIE-POETICA<\/p>\n
wiersz ma zazwyczaj podmiot zbiorowy<\/p>\n
(nawet gdy piszesz „ja”)<\/p>\n
nie dlatego – jak s\u0105dzili Maurice Blanchot<\/p>\n
Michel Foucault i Gilles Deleuze –<\/p>\n
\u017ce „ja” to tylko miejsce do wynaj\u0119cia<\/p>\n
\u017ceby si\u0119 napisa\u0142 wiersz<\/p>\n
biegaj\u0105 po ulicach setki ludzi<\/p>\n
kupuj\u0105 k\u0142\u00f3c\u0105 si\u0119 umieraj\u0105 w wypadkach<\/p>\n
zapalaj\u0105 star\u0105 \u015bwiec\u0119 dla ukochanej<\/p>\n
morduj\u0105<\/p>\n
wst\u0119puj\u0105 nieudolnie na urz\u0119dy<\/p>\n
p\u0142acz\u0105 jawnie albo w ciemnych k\u0105tach<\/p>\n
zapadaj\u0105 na znane i nieznane choroby<\/p>\n
g\u0142oduj\u0105<\/p>\n
pragn\u0105 bezgranicznie cho\u0107 jednego spotkania<\/p>\n
teraz – b\u0142agam – teraz<\/p>\n
i w ten granitowy ostros\u0142up<\/p>\n
wciska si\u0119 wiersz<\/p>\n
wk\u0142ada j\u0119zyk w szpary<\/p>\n
nieostro\u017cnie niebacznie<\/p>\n
be\u0142koce<\/p>\n
jednak cz\u0119sto do krwi s\u0142yszalnie<\/p>\n
podpowiada rozkrzykuje po bramach<\/p>\n
teraz – tak – teraz<\/p>\n
*<\/p>\n
Kanon na nowy blog, odcinek 21<\/strong><\/p>\nNajwa\u017cniejsze ksi\u0105\u017cki swojego \u017cycia omawia<\/p>\n
Marcin Orli\u0144ski<\/strong>, poeta:<\/p>\nTrudno mi wybra\u0107 pi\u0119\u0107 najwa\u017cniejszych ksi\u0105\u017cek. Po pierwsze literatur\u0105 zajmuj\u0119 si\u0119 zawodowo i powinienem zawiesi\u0107 akademickie przyzwyczajenia, takie jak analiza historycznoliteracka czy praca por\u00f3wnawcza i interpretacyjna. Po drugie ka\u017cdy pozytywny wyb\u00f3r to zarazem wyb\u00f3r negatywny, gdy\u017c jego rewersem jest niesko\u0144czona niemal lista odrzuconych mo\u017cliwo\u015bci. Mimo to spr\u00f3buj\u0119 si\u0119 skupi\u0107 na ksi\u0105\u017ckach, kt\u00f3re s\u0105 mi najbli\u017csze, a \u017ceby u\u0142atwi\u0107 sobie zadanie, ogranicz\u0119 si\u0119 do mojej ulubionej dziedziny \u2013 do poezji.<\/p>\n
1. Boles\u0142aw Le\u015bmian, „Nap\u00f3j cienisty”. Autora tej ksi\u0105\u017cki uwa\u017cam za najwi\u0119kszego polskiego poet\u0119, kt\u00f3ry przekraczaj\u0105c granice literackiej nowoczesno\u015bci, przekroczy\u0142 zarazem granice tradycyjnej metafizyki, praktycznie na wszystkich jej obszarach.<\/p>\n
2. Tymoteusz Karpowicz, „S\u0142oje zadrzewne”. Karpowicz to genialny lingwista i jednocze\u015bnie ostatni wielki modernista, kt\u00f3rego tw\u00f3rczo\u015b\u0107 dowodzi, \u017ce najwi\u0119kszym tropem poetyckim jest wci\u0105\u017c metafora.<\/p>\n
3. Grochowiak, „Rozbieranie do snu”. Grochowiak potrafi \u0142\u0105czy\u0107 tradycyjne narracje z motywami brzydoty, rozpadu, sztuczno\u015bci i szale\u0144stwa. To poezja wizyjna, nie stroni\u0105ca od poruszania najtrudniejszych temat\u00f3w egzystencjalnych.<\/p>\n
4. Tadeusz Nowak, „Psalmy”. Wiersze Tadeusza Nowaka to znakomite wcielenia wyobra\u017ani nowoczesnej, kt\u00f3ra wci\u0105\u017c nie traci na aktualno\u015bci, mi\u0119dzy innymi dzi\u0119ki zbuntowanej postawie, a tak\u017ce umiej\u0119tno\u015bci antropomorfizowania \u015bwiata i wykorzystywania mowy charakterystycznej dla prorok\u00f3w.<\/p>\n
5. Roman Honet, „Serce”. To liryka z pogranicza jawy i snu, z pogranicza czasu tera\u017aniejszego i przesz\u0142ego, z pogranicza dzieci\u0119cej zabawy i okrucie\u0144stwa. Honet przekracza granice wyobra\u017ani, tworz\u0105c niepodleg\u0142e kr\u00f3lestwo j\u0119zyka niemo\u017cliwego.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Albert Camus Po Egipcie czas na kolejne pa\u0144stwa, na pewno Algieria, chocia\u017c zd\u0142awiono uliczny protest przeciwko prezydentowi, jednak obywatele b\u0119d\u0105 walczy\u0107 o swoje, wzmocnieni przyk\u0142adem Egiptu. Ko\u0144cz\u0119 w\u0142a\u015bnie czyta\u0107 biografi\u0119 Alberta Camusa, prawie 800 stron (czytam na raty), i sporo[…]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,6],"tags":[],"class_list":["post-253","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-bez-kategorii","category-ksiazki"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/253","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=253"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/253\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":257,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/253\/revisions\/257"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=253"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=253"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=253"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
![\"\"](\"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/wp-content\/uploads\/2011\/02\/albert_camus.jpg\" "\\"albert_camus\\"")
<\/a><\/dt>\n