Od rana my\u015bl\u0119 o r\u00f3\u017cnych przyzwyczajeniach, kt\u00f3re nas\u0105czaj\u0105 dzie\u0144, wyznaczaj\u0105 jego rytm, codziennie od\u015bwie\u017caj\u0105 jego barwy. Na przyk\u0142ad poranna kawa, bez kt\u00f3rej naprawd\u0119 trudno wyobrazi\u0107 sobie dzie\u0144. Kawa, dla kt\u00f3rej warto si\u0119 wieczorem po\u0142o\u017cy\u0107. Tak si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o, \u017ce w grudniu musia\u0142em si\u0119 po\u0142o\u017cy\u0107 w szpitalu. W dniu, na kt\u00f3ry wyznaczono operacj\u0119, oczywi\u015bcie mia\u0142em zakaz jedzenia i picia. Ale jak zacz\u0105\u0107 dzie\u0144 bez kawy i gazety? Nawet t\u0142umacz\u0105c sobie, \u017ce to konieczno\u015b\u0107. Zjecha\u0142em do bufetu, kupi\u0142em Gazet\u0119, zam\u00f3wi\u0142em podw\u00f3jne espresso. Usiad\u0142em przy stoliku, spokojnie przeczyta\u0142em gazet\u0119 delektuj\u0105c si\u0119 kaw\u0105. Wr\u00f3ci\u0142em do sali, s\u0105siad z \u0142\u00f3\u017cka obok zapyta\u0142, gdzie by\u0142em. „W bufecie, na kawie” – powiedzia\u0142em. „Przecie\u017c ci nie mo\u017cna”. „Wiem. Przecie\u017c jej nie wypi\u0142em. Ja j\u0105 wyw\u0105cha\u0142em”. „Jak to?” „Przecie\u017c nie wolno mi nic pi\u0107, po prostu w\u0105cha\u0142em kaw\u0119”. Jego mina w tym momencie? Bezcenna. Po chwili pojawi\u0142a si\u0119 pani z takiego szpitalnego Warsu, sprzedaj\u0105ca z w\u00f3zeczka kaw\u0119 i bu\u0142ki. „Ile kaw?” – zapyta\u0142a. Na sali, poza mn\u0105, by\u0142o jeszcze dw\u00f3ch s\u0105siad\u00f3w. „Dwie” – powiedzia\u0142 jeden z nich. „A pan?” – zapyta\u0142a mnie kobieta, jednak zanim zd\u0105\u017cy\u0142em odpowiedzie\u0107, jeden z moich s\u0105siad\u00f3w \u015bmiej\u0105c si\u0119 ju\u017c m\u00f3wi\u0142: „Dwie wystarcz\u0105, on pow\u0105cha”.<\/p>\n
Przypomnia\u0142em sobie telewizyjny monodram „Co si\u0119 w\u0142a\u015bciwie sta\u0142o Betty Lemon?” z Barbar\u0105 Krafft\u00f3wn\u0105 graj\u0105c\u0105 inwalidk\u0119 roku. Jest w nim genialna scena, w kt\u00f3rej Krafft\u00f3wna robi kaw\u0119. Scena wr\u0119cz boska. Opracowa\u0142a metod\u0119 niesienia tej kawy, tak by nic z niej nie uroni\u0107. Nalewa j\u0105 do kubka. Kubek wstawia do sporej miski, przenosi t\u0119 misk\u0119, oczywi\u015bcie kawa z kubka wylewa si\u0119 do niej, i kiedy ju\u017c Betty Lemon trafia na swoje ulubione miejsce, wyjmuje kubek a to, co si\u0119 z niego wyla\u0142o do miski, z powrotem wlewa do kubka. Mniej wi\u0119cej co\u015b podobnego musia\u0142em przed chwil\u0105 wykona\u0107 i naprawd\u0119 si\u0119 u\u015bmia\u0142em, za to teraz mam ju\u017c pe\u0142n\u0105 synchronizacj\u0119: pisz\u0119 bloga i popijam ju\u017c drug\u0105 dzisiaj kaw\u0119. I niech kto\u015b mi powie, \u017ce \u017cycie nie jest pi\u0119kne. Jest bardzo pi\u0119kne!<\/p>\n
Blog od lat wyznacza codzienny rytm, poza p\u00f3\u0142roczn\u0105 przerw\u0105, kiedy musia\u0142em si\u0119 bardziej zaj\u0105\u0107 r\u00f3\u017cnymi k\u0142opotliwymi sprawami, w\u0142a\u015bciwie nie wyobra\u017cam sobie, \u017cebym rano nie my\u015bla\u0142 o blogu. Nie musz\u0119 pisa\u0107 codziennie, chocia\u017c staram si\u0119, a nie pisz\u0119 tylko wtedy, kiedy naprawd\u0119 nie mog\u0119, ale samo my\u015blenie o blogu uk\u0142ada mi w g\u0142owie zdania.<\/p>\n
Ela Czerwi\u0144ska, kt\u00f3r\u0105 upomnia\u0142em: „na Boga, Ela, pisz bloga” obieca\u0142a mi, \u017ce postara si\u0119 pisa\u0107 prawie codziennie. Bo przecie\u017c dla pisz\u0105cego blogi wa\u017cna jest te\u017c jaka\u015b energetyczna komunikacja, energetyczny przesy\u0142 pomi\u0119dzy ulubionymi blogami. Mam sporo takich adres\u00f3w. Wymieniam tylko te regularne, bo do sporadycznych wpis\u00f3w si\u0119 zniech\u0119cam i rzadko wracam: Ela, Marta Fox, India, kt\u00f3ra teraz ka\u017ce d\u0142u\u017cej na swoje wpisy czeka\u0107, Krystyna Kofta, Monika Libicka, Renata Kami\u0144ska, Kamila Jansen, Magda Fres, a z facet\u00f3w Tomasz Jastrun, Jaros\u0142aw Czechowicz ze swoimi ksi\u0105\u017ckowymi recenzjami, Mariusz Szczygie\u0142, Jerzy Sosnowski, Pierre Assouline, z duet\u00f3w Magda Umer i Andrzej Poniedzielski.<\/p>\n
Zdaje si\u0119, \u017ce to Ela Czerwi\u0144ska napisa\u0142a na swoim blogu, \u017ce to nie my wybieramy ksi\u0105\u017cki, a ksi\u0105\u017cki wybieraj\u0105 nas. Chyba jest w tym co\u015b, kiedy obserwuj\u0119 kolejne ods\u0142ony „kanonu na nowy blog” czyli kanonu naszych najwa\u017cniejszych ksi\u0105\u017cek.<\/p>\n
Mnie wybra\u0142 wczoraj „Wyb\u00f3r wierszy” Julii Hartwig. Trafi\u0142em zn\u00f3w na wiersz, kt\u00f3ry mnie uderzy\u0142.<\/p>\n
Julia Hartwig<\/p>\n
KIEDY ZDAWA\u0141O MI SI\u0118<\/p>\n
Kiedy zdawa\u0142o mi si\u0119 \u017ce nie ma ju\u017c \u017cadnego ratunku<\/p>\n
bo czas stokrotnia\u0142 i widok nie\u015bmiertelnego morza<\/p>\n
nie przynosi\u0142 pociechy – rozebrzmia\u0142 Haydn<\/p>\n
I b\u00f3l na chwil\u0119 przycich\u0142 i zacz\u0105\u0142 szuka\u0107 sobie formy<\/p>\n
szalej\u0105c dot\u0105d i niszcz\u0105c wszystko doko\u0142a<\/p>\n
*<\/p>\n
\n
Kanon na nowy blog, odcinek 13<\/strong><\/p>\n Lektury „na pi\u0105tk\u0119” przygotowa\u0142a dzisiaj<\/p>\n Marta Fox<\/strong>, pisarka:<\/p>\n To najtrudniejszy wyb\u00f3r.\u00a0 Ju\u017c trzeci raz zmieniam kanon. I czuj\u0119 si\u0119 podobnie jak J\u00f3zef Hen, kt\u00f3ry stan\u0105\u0142 w Auchanie pomi\u0119dzy p\u00f3\u0142kami i krzykn\u0105\u0142: \u2013 Marta, zobacz, ile tu rodzaj\u00f3w majonez\u00f3w i ketchup\u00f3w.<\/p>\n 1.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Jack, London, \u201eMartin Eden\u201d \u2013 przeczyta\u0142am w wieku 12 lat i uwierzy\u0142am, \u017ce wytrwa\u0142o\u015bci\u0105 tudzie\u017c uporem mo\u017cna osi\u0105gn\u0105\u0107 wiele. I uwierzy\u0142am, \u017ce warto si\u0119ga\u0107 tam, gdzie wzrok nie si\u0119ga.<\/p>\n 2.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Julio Cortazar, \u201eGra w klasy\u201d \u2013 Cortazar pokaza\u0142 mi, \u017ce mo\u017cna wywr\u00f3ci\u0107 sw\u00f3j \u015bwiat, u\u0142o\u017cony wedle maminych kanon\u00f3w, do g\u00f3ry nogami; i \u017ce po nas, cho\u0107by potop.<\/p>\n 3.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Fiodr Dostojewski, \u201eIdiota\u201d \u2013 dzi\u0119ki tej powie\u015bci odroczy\u0142am moje pierwsze samob\u00f3jstwo, poniewa\u017c chcia\u0142am najpierw zrozumie\u0107 mroczno\u015b\u0107 i szale\u0144stwo Nastazji Filipownej.<\/p>\n 4.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Wiersze Emily Dickinson, do kt\u00f3rych wracam bardzo cz\u0119sto, podziwiaj\u0105c precyzj\u0119 j\u0119zyka i g\u0142\u0119bi\u0119 my\u015bli oraz \u201eSerc\u0105tko\u201d Herty Muller, do kt\u00f3rego nie b\u0119d\u0119 wraca\u0107, wystarczy mi, \u017ce od tej pory szukam wsz\u0119dzie i piek\u0142a, i podszewki ka\u017cdego s\u0142owa, ka\u017cdego snu, ka\u017cdego zdarzenia.<\/p>\n 5.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Alice Miller, \u201eZniewolone dzieci\u0144stwo\u201d \u2013 dzi\u0119ki czemu zrozumia\u0142am, \u017ce nie jestem winna.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Od rana my\u015bl\u0119 o r\u00f3\u017cnych przyzwyczajeniach, kt\u00f3re nas\u0105czaj\u0105 dzie\u0144, wyznaczaj\u0105 jego rytm, codziennie od\u015bwie\u017caj\u0105 jego barwy. Na przyk\u0142ad poranna kawa, bez kt\u00f3rej naprawd\u0119 trudno wyobrazi\u0107 sobie dzie\u0144. Kawa, dla kt\u00f3rej warto si\u0119 wieczorem po\u0142o\u017cy\u0107. Tak si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o, \u017ce w grudniu[…]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,6,15],"tags":[],"class_list":["post-207","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-bez-kategorii","category-ksiazki","category-muzyka"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/207","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=207"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/207\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":209,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/207\/revisions\/209"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=207"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=207"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=207"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}