{"id":1840,"date":"2013-06-14T09:25:44","date_gmt":"2013-06-14T09:25:44","guid":{"rendered":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/?p=1840"},"modified":"2013-06-14T09:33:30","modified_gmt":"2013-06-14T09:33:30","slug":"pomaranczowy-flamaster","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/?p=1840","title":{"rendered":"Pomara\u0144czowy flamaster"},"content":{"rendered":"

„Vogue” nigdy nie dawa\u0142 zdj\u0119\u0107 do autoryzacji, ale Marilyn Monroe by\u0142a wyj\u0105tkiem, w dodatku zgodzi\u0142a si\u0119, a nawet sama zaproponowa\u0142a, \u017ce b\u0119dzie na sesji nago, jedynie za przezroczyst\u0105 tiulow\u0105 chust\u0105. Bert Stern fotografowa\u0142 MM ca\u0142\u0105 noc. Byli w pokoju w\u0142a\u015bciwie sami. Tak, chcia\u0142 przespa\u0107 si\u0119 z Marilyn Monroe, fotografowa\u0142 po\u017c\u0105daj\u0105c, tak by\u0142o zawsze. Zdj\u0119cia, kt\u00f3re zrobi\u0142 przesz\u0142y do historii. Ostatnia sesja. Niezwyk\u0142a do tego stopnia, \u017ce kiedy szefowie „Vogue’a” j\u0105 zobaczyli, kazali mu zrobi\u0107 kolejn\u0105, tym razem w kostiumach. Ani MM ani on nie byli z nich zadowoleni. Bo tamtej nocy, kiedy byli sami w hotelowym pokoju MM – za pomoc\u0105 tych zdj\u0119\u0107 – dokona\u0142a spowiedzi. Pokaza\u0142a co\u015b, czego nikomu wcze\u015bniej nie ujawni\u0142a. To by\u0142o mo\u017cliwe – jak m\u00f3wi po latach Stern – tylko w tej w\u0105skiej szczelinie, kt\u00f3ra staje si\u0119 misterium, w tej szczelinie, kt\u00f3ra jest mi\u0119dzy fotografowanym a fotografuj\u0105cym. W niej jest pasja, po\u017c\u0105danie i prawda nieuchwytna w \u017cadnym innym miejscu.<\/p>\n

Wi\u0119c Marilyn za\u017c\u0105da\u0142a autoryzacji zdj\u0119\u0107. Dosta\u0142a negatywy. W\u0142a\u015bciwie niewyt\u0142umaczalne jest, dlaczego najlepsze zdj\u0119cia, te, na kt\u00f3rych jest prawda, pokre\u015bli\u0142a – na zawsze – pomara\u0144czowym flamastrem, \u017ceby dokona\u0107 absolutnego samozniszczenia u\u017cy\u0142a jeszcze wsuwki do w\u0142os\u00f3w i porysowa\u0142a kadry, porobi\u0142a w nich dziury. Zniszczy\u0142a na negatywach to, co nieuchwytne, a mimo to zapisa\u0142o si\u0119 na zdj\u0119ciach Sterna.<\/p>\n

Fotograf t\u0142umaczy, \u017ce dzi\u0119ki tym zniszczeniom Marilyn powiedzia\u0142a o sobie jeszcze wi\u0119cej, uczyni\u0142a te zdj\u0119cia naprawd\u0119 nie\u015bmiertelnymi. Czy zrobi\u0142a to z gniewu, z potrzeby walki o sw\u00f3j wizerunek i legend\u0119, czy te\u017c zrobi\u0142a to, aby co\u015b o sobie powiedzie\u0107 do ko\u0144ca?<\/p>\n

„Vogue” z ostatni\u0105 sesj\u0105 ukaza\u0142 si\u0119 dzie\u0144 po \u015bmierci Marilyn Monroe. Po latach Bert Stern powtarza t\u0119 sesj\u0119 z Lindsay Lohan, zrobion\u0105 na Marilyn Monroe. Kopiuje j\u0105 i siebie. A praca od pocz\u0105tku skazana jest na pora\u017ck\u0119. Tak jakby legendarny Stern wzi\u0105\u0142 pomara\u0144czowy flamaster i jak\u0105\u015b szpilk\u0119 i tamte zdj\u0119cia i siebie po drugiej stronie obiektywu chcia\u0142 zniszczy\u0107. Albo chcia\u0142 powiedzie\u0107 co\u015b wa\u017cnego.<\/p>\n

Bo mi\u0119dzy jedn\u0105 a drug\u0105 sesj\u0105 wydarza\u0142o si\u0119 wiele wa\u017cnego. Kr\u00f3l \u017cycia, kt\u00f3remu spe\u0142ni\u0142 si\u0119 prawdziwy „American dream”, popad\u0142 w uzale\u017cnienia, w paranoj\u0119, zacz\u0105\u0142 s\u0142ysze\u0107 g\u0142osy, Picasso w jego g\u0142owie kaza\u0142 mu przemalowa\u0107 kuchni\u0119. Rozpad\u0142o si\u0119 jego ma\u0142\u017ce\u0144stwo. Straci\u0142 pieni\u0105dze. Znalaz\u0142 si\u0119 na marginesie. A potem trzykrotnie do\u015bwiadczy\u0142 w\u0142asnej \u015bmierci.<\/p>\n

Po latach opowiada histori\u0119 \u017cycia swojej muzie, modelce, partnerce Shannah Laumeister, kt\u00f3ra chodzi za nim z kamer\u0105, pr\u00f3buj\u0105c wyczarowa\u0107 t\u0119 szczelin\u0119 pomi\u0119dzy, szczelin\u0119 prawdy. Ustawia kamer\u0119 i nagrywa ich intymne rozmowy w domu, na spacerze, w samochodzie. Czyni ich wsp\u00f3lne \u017cycie tym na sprzeda\u017c. Jakby chcia\u0142a przekre\u015bli\u0107 je pomara\u0144czowym flamastrem. Stern w\u015bcieka si\u0119 i m\u00f3wi, \u017ce przez ten film oddalaj\u0105 si\u0119 od siebie. M\u00f3wi nawet: nie zauwa\u017cy\u0142a\u015b, \u017ce ode mnie odchodzisz.<\/p>\n

Lubimy podgl\u0105da\u0107. Zbudowana jest na tym ca\u0142a wsp\u00f3\u0142czesna kultura. I podgl\u0105damy Sterna z emocjami. Patrzymy na kr\u00f3la \u017cycia, dzisiaj starszego, do\u015bwiadczonego pana jak w bia\u0142ym szlafroku siada w ogrodzie przed domem i powraca do wspomnie\u0144, kt\u00f3re brzmi\u0105 jak krzyki i modlitwy z odnalezionej czarnej skrzynki.<\/p>\n

Wszystkie te osoby, o kt\u00f3rych m\u00f3wi to w\u0142a\u015bciwie legendy. Wiele z nich ju\u017c nie \u017cyje. Prawd\u0119 o wielu utrwali\u0142y jego zdj\u0119cia. Ale on sam m\u00f3wi, \u017ce tylko pstryka\u0142, \u017ce to si\u0119 ujawnia\u0142o samo.<\/p>\n

Ale kiedy chodzi po swoim domu, gdzie w pud\u0142ach, kartonach i pojemnikach spoczywaj\u0105 tysi\u0105ce zdj\u0119\u0107 i negatyw\u00f3w, mamy poczucie, \u017ce snuje si\u0119 tam jak po magazynie osobliwo\u015bci. „I co ja mam z tym zrobi\u0107?” – pyta. „Nawet nie wiem, co jest w tych pud\u0142ach, one mnie przyt\u0142aczaj\u0105, nie pozwalaj\u0105 oddycha\u0107”.<\/p>\n

Bert Stern opowiada ze swad\u0105, ale i dowiaduje si\u0119 sam wiele o sobie. Ten intymny portret genialnego artysty ma ogromn\u0105 si\u0142\u0119 ra\u017cenia. Film „Bert Stern: Original Mad Man” ukaza\u0142 si\u0119 w kolekcji dvd z kilkoma dokumentami prezentowanymi na Planet Plus Doc Film Festival.<\/p>\n

\"\"<\/a>A ja dzisiaj my\u015bl\u0119 o innym Prawdziwym Madmanie. O Jerzym Kosi\u0144skim, kt\u00f3ry sko\u0144czy\u0142by 80 lat. Najwa\u017cniejsz\u0105, bez w\u0105tpienia, ksi\u0105\u017ck\u0119 o nim napisa\u0142 Henryk Dasko. To „Odlot malowanego ptaka”, ksi\u0105\u017cka o zak\u0142adzie, kt\u00f3rego najwi\u0119kszym przegranym okaza\u0142 si\u0119 Kosi\u0144ski. Pisa\u0142em o niej zdaje si\u0119 w poprzednim blogu (jeszcze na wp). Pisa\u0142 w niej Dasko: „Na mojej p\u00f3\u0142ce stoi fotografia z listopada 1988 roku. Wida\u0107 tylko fragment postaci. Kosi\u0144ski wszed\u0142 w\u0142a\u015bnie do pokoju mojego rocznego synka i wdrapa\u0142 si\u0119 do jego \u0142\u00f3\u017ceczka, zginaj\u0105c swoje patykowate cia\u0142o w miejscach pozbawionych staw\u00f3w. Zdj\u0105\u0142 zapinane na suwaki botki, kt\u00f3re tak lubi\u0142, i g\u0142adzi\u0142 kark dziecka, a m\u00f3j synek, wtedy i dzi\u015b odnosz\u0105cy si\u0119 z rezerw\u0105 do obcych, \u015bmieje si\u0119 histerycznie, a na twarzy ma wyraz absolutnej b\u0142ogo\u015bci, jakiego nie odnajduj\u0119 na \u017cadnej z setek fotografii zrobionych przedtem i potem”.<\/p>\n

Od rana chodzi mi po g\u0142owie pewna my\u015bl. Gdybym mia\u0142 okazj\u0119 rozmowy z Kosi\u0144skim, o co bym zapyta\u0142. I wiem, \u017ce nie zapyta\u0142bym o dzieci\u0144stwo ani o to, czy pisa\u0142 swoje ksi\u0105\u017cki.<\/p>\n

Dzisiaj, w Pana osiemdziesi\u0105te urodziny, chcia\u0142bym zapyta\u0107 Pana, Panie Jerzy: czy kiedykolwiek by\u0142 pan szcz\u0119\u015bliwy?<\/p>\n

PS Czekam na od lat zapowiadan\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119 o Kosi\u0144skim, kt\u00f3r\u0105 pisze Urszula Dudziak.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

„Vogue” nigdy nie dawa\u0142 zdj\u0119\u0107 do autoryzacji, ale Marilyn Monroe by\u0142a wyj\u0105tkiem, w dodatku zgodzi\u0142a si\u0119, a nawet sama zaproponowa\u0142a, \u017ce b\u0119dzie na sesji nago, jedynie za przezroczyst\u0105 tiulow\u0105 chust\u0105. Bert Stern fotografowa\u0142 MM ca\u0142\u0105 noc. Byli w pokoju w\u0142a\u015bciwie[…]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[14,6,15,19],"tags":[],"class_list":["post-1840","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-film","category-ksiazki","category-muzyka","category-obrazy"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1840","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1840"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1840\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1845,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1840\/revisions\/1845"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1840"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1840"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1840"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}