A ju\u017c w przysz\u0142ym tygodniu, w Klubie Ksi\u0119garze, Rynek Starego Miasta spotkanie z Anit\u0105 Janowsk\u0105 promuj\u0105ce jej now\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119 „Wariacje jesienne”. Na spotkaniu gra\u0142 b\u0119dzie wybitny pianista Maciej Grzybowski – najbli\u017cszy poniedzia\u0142ek (8 pa\u017adziernika) godz. 18.00.<\/p>\n
Na spotkaniu w „Gazecie” pewne pani, kt\u00f3ra – zdaje si\u0119 – by\u0142a na spotkaniu z Anit\u0105 Janowsk\u0105 w Teatrze \u017bydowskim zapyta\u0142a, czy tamto spotkanie jest zarejestrowane. Karc\u0119 si\u0119 zawsze, \u017ce nie bior\u0105 cho\u0107by w\u0142asnego dyktafonu. Zosta\u0142oby, cokolwiek z tej ulotno\u015bci wieczoru. Muzeum Literatury ma spor\u0105 baz\u0119 d\u017awi\u0119kow\u0105. To jest przecie\u017c jaki\u015b znak i zapis czasu, a ja mam jak\u0105\u015b archiwistyczn\u0105 obsesj\u0119 zatrzymywania. Sam kiedy\u015b zapyta\u0142em pani\u0105 Barbar\u0119 Krafft\u00f3wn\u0119 dlaczego wszystko zbiera. – Ja nie zbieram, ja zachowuj\u0119 – odpowiedzia\u0142a. I zrozumia\u0142em. Od razu te\u017c przypomnia\u0142 mi si\u0119 genialny wywiad Barbary N. \u0141opie\u0144skiej z jej ksi\u0105\u017cki „\u017bycie psychosomatyczne intelektualist\u00f3w”. Profesor Maria Janion m\u00f3wi o obsesji stworzenia archiwum egzystencji. Kompletnie powalaj\u0105cy wywiad. \u017beby mi a\u017c tak posz\u0142o, to bym nie chcia\u0142. Jasne. Ale chcia\u0142bym, \u017ceby nie przepad\u0142o wszystko z wiatrem, histori\u0105 i twardymi dyskami.<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/wp-content\/uploads\/2012\/10\/Woody-300x199.jpg\" "\\"Woody\\"")
<\/a>Poszed\u0142em wczoraj zobaczy\u0107 w ko\u0144cu nowy film Woody’ego Allena „Zakochani w Rzymie”. No, dobrze, zgadzam si\u0119, nie jest to film na miar\u0119 „O p\u00f3\u0142nocy w Pary\u017cu”, momentami jest nudny. Fakt. Ale to przecie\u017c Allen, w ka\u017cdym filmie, jaki by nie by\u0142, umie\u015bci jak\u0105\u015b odlotowo powalaj\u0105c\u0105 niespodziank\u0119. I tutaj te\u017c, opowiadaj\u0105c histori\u0119 \u015bpiewaj\u0105cego pod prysznicem w\u0142a\u015bciciela zak\u0142adu pogrzebowego. Ale i troch\u0119 iskrz\u0105cych inteligencj\u0105 i dowcipem dialog\u00f3w. I ten Rzym, do kt\u00f3rego by si\u0119 pojecha\u0142o. Dlatego nie skrytykuj\u0119, bo mimo zauwa\u017calnych brak\u00f3w mia\u0142em przyjemno\u015b\u0107. A jakbym z\u017car\u0142 wielkie pud\u0142o czekoladek, te\u017c pewnie by mnie miejscami zemdli\u0142o, ale przyjemno\u015bci czekoladzie trudno odm\u00f3wi\u0107. Jak m\u00f3wi moja przyjaci\u00f3\u0142ka Krysia: dupy nie urywa. Nie urywa, ale czy zawsze musi? A, i te genialne rozmowy starszej pary Amerykan\u00f3w – ona (Judy Davis) jest psychiatr\u0105, on nieudanym re\u017cyserem i dyrektorem operowym. On (Allen) poni\u00f3s\u0142 kl\u0119sk\u0119 na ca\u0142ej linii, ale ona m\u00f3wi, \u017ce wyprzedzi\u0142 sw\u00f3j czas. To, jak na siebie patrz\u0105, jak m\u00f3wi\u0105. E, tam. Trzeba zobaczy\u0107. Zw\u0142aszcza, \u017ce Allen nie wyst\u0119powa\u0142 d\u0142ugo w swoich filmach. Czy trzeba kocha\u0107 za co\u015b? Mo\u017cna kocha\u0107 wbrew.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"