{"id":1424,"date":"2012-08-02T18:25:36","date_gmt":"2012-08-02T18:25:36","guid":{"rendered":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/?p=1424"},"modified":"2012-08-02T18:27:58","modified_gmt":"2012-08-02T18:27:58","slug":"spiewaj-kasia-nie-daj-sie-prosic","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/?p=1424","title":{"rendered":"\u015bpiewaj, Kasia, nie daj si\u0119 prosi\u0107"},"content":{"rendered":"

Mija pi\u0119\u0107 lat. Trudno uwierzy\u0107, \u017ce a\u017c tyle. 2 sierpnia 2007 roku odesz\u0142a moja Babcia, Agnieszka Gabig, by\u0142a dos\u0142ownie jak Babette z opowiadania Karen Blixen – genialnie wyrafinowana mistrzyni kuchni. Tego samego dnia Maciej Kowalewski zatrudni\u0142 mnie w Teatrze Na Woli, wielka, wspania\u0142a przygoda. Teatr Na Woli staje si\u0119 w\u0142a\u015bnie jedynie scen\u0105 Teatru Dramatycznego, i trudno to zrozumie\u0107 i przebole\u0107. Tego samego dnia wysz\u0142a moja powie\u015b\u0107 „B\u0105d\u017a moim Bogiem”, osnuta wok\u00f3\u0142 los\u00f3w Wiery Gran. Wiera Gran \u017cy\u0142a jeszcze i zawioz\u0142em jej t\u0119 ksi\u0105\u017ck\u0119 do Pary\u017ca, przy \u0142\u00f3\u017cku w Domu \u015awi\u0119tego Kazimierza przeczyta\u0142em jej fragmenty, kt\u00f3re jej dotyczy\u0142y. Zostawi\u0142em ksi\u0105\u017ck\u0119 z dedykacj\u0105 na stoliku, na kt\u00f3rym le\u017ca\u0142y te\u017c jej fotosy i artyku\u0142 z jakiej\u015b gazety, kt\u00f3ry po\u015bwiadcza\u0142, \u017ce by\u0142a znan\u0105 pie\u015bniark\u0105. Wiera Gran odesz\u0142a dwa miesi\u0105ce p\u00f3\u017aniej. To spotkanie opisa\u0142em w ksi\u0105\u017ceczce do wydanej przez Polskie Nagrania p\u0142yty „Legendarna Wiera Gran”.<\/p>\n

Z wielu powod\u00f3w 2 sierpnia jest dla mnie znacz\u0105cy. Jakby tego dnia styka\u0142y si\u0119 \u015bwiaty. Jakby czas si\u0119 domyka\u0142. Przemijanie i \u017cycie. Koniec i pocz\u0105tek. Albo odwrotnie.<\/p>\n

\n

\"\"<\/a>
zawsze fragment, Agnieszka Gabig<\/figcaption><\/figure>\n

Chcia\u0142em dzisiaj jako\u015b poby\u0107 z Babci\u0105. Pomy\u015bla\u0142em, \u017ce musz\u0119 zje\u015b\u0107 co\u015b prostego, ale wyrafinowanego. Co\u015b, co by lubi\u0142a, co by jej smakowa\u0142o. I nagle w jednej z knajpek okaza\u0142o si\u0119, \u017ce serwuj\u0105 ch\u0142odnik z selerem naciowym, mi\u0119t\u0105 i sorbetem cytrynowym, do tego kurki w \u015bmietanie ze szczypiorem i z go\u017adzikami. Wspaniale proste, wspaniale wyrafinowane. Pomy\u015bla\u0142em, \u017ce dobrze by si\u0119 nam rozmawia\u0142o przy tym obiedzie. Zjad\u0142em wi\u0119c, zamiast \u015bwiate\u0142ka na grobie, kt\u00f3rego nie mog\u0142em zapali\u0107, b\u0119d\u0105c daleko.<\/p>\n

Mo\u017ce jeszcze pos\u0142ucham Kasi Sobczyk, kt\u00f3r\u0105 lubi\u0142a. Wspomina\u0142a, jak jad\u0105c poci\u0105giem do Lublina, na \u015blub syna (a w\u0142a\u015bnie w poniedzia\u0142ek min\u0119\u0142a rocznica \u015blubu wujka i cioci), pozna\u0142a w poci\u0105gu Kasi\u0119 Sobczyk, kt\u00f3ra jecha\u0142a ze swoj\u0105 mam\u0105. I pasa\u017cerowie prosili, \u017ceby \u015bpiewa\u0142a. A mama Kasi Sobczyk m\u00f3wi\u0142a: \u015bpiewaj, Kasia, nie daj si\u0119 prosi\u0107. I Kasia \u015bpiewa\u0142a, \u017ce trzynastego nawet w grudniu jest wiosna.<\/p>\n

I nie ma ju\u017c mojej Babci, Wiery Gran, Teatru Na Woli w\u0142a\u015bciwie te\u017c ju\u017c nie ma jako niezale\u017cnego teatru, i Kasi Sobczyk ju\u017c nie ma. I tylko jakie\u015b sceny, jakie\u015b s\u0142owa, jakie\u015b fragmenty. Na szcz\u0119\u015bcie zawsze jest fragment. \u017bycie. Uczta. Gorzka, s\u0142odka, s\u0142ona, kwa\u015bna. Uczta, ze wszystkimi przyprawami, kt\u00f3re potwierdzaj\u0105, \u017ce jest. \u017bycie.<\/p>\n

Karen Blixen, z „Uczty Babette”: „Niby za spraw\u0105 magicznych si\u0142 zjawi\u0142 si\u0119 wymaglowany obrus i wyczyszczona zastawa, i tylko Babette wiedzia\u0142a, sk\u0105d si\u0119 wzi\u0119\u0142y kieliszki i karafki”.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Mija pi\u0119\u0107 lat. Trudno uwierzy\u0107, \u017ce a\u017c tyle. 2 sierpnia 2007 roku odesz\u0142a moja Babcia, Agnieszka Gabig, by\u0142a dos\u0142ownie jak Babette z opowiadania Karen Blixen – genialnie wyrafinowana mistrzyni kuchni. Tego samego dnia Maciej Kowalewski zatrudni\u0142 mnie w Teatrze Na[…]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[14,6,15],"tags":[],"class_list":["post-1424","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-film","category-ksiazki","category-muzyka"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1424","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1424"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1424\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1427,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1424\/revisions\/1427"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1424"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1424"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1424"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}