![\"\"](\"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/wp-content\/uploads\/2012\/07\/Opowie\u015bci-dla-Abrama.jpg\" "\\"Opowie\u015bci-dla-Abrama\\"")
<\/a>Dwa dni temu wpad\u0142a mi w r\u0119ce powie\u015b\u0107 Janiny Katz „Opowie\u015bci dla Abrama”, no i jak mi wpad\u0142a, tak j\u0105 dzisiaj sko\u0144czy\u0142em. To powie\u015b\u0107 o by\u0107 mo\u017ce ostatniej mi\u0142o\u015bci, ale mo\u017cliwej. Ona, po\u0142ykaczka ksi\u0105\u017cek (i z opowie\u015bci tej wynika, \u017ce r\u00f3wnie\u017c ognia), ma sze\u015b\u0107dziesi\u0105t lat, jest m\u0142oda, tak sobie u\u0142o\u017cy\u0142a \u017cycie, \u017ceby ju\u017c tylko m\u00f3c czyta\u0107. On, tytu\u0142owy Abram jest od niej dwadzie\u015bcia lat starszy i ma \u017con\u0119. Wszyscy z pi\u0119tnem wojny i Holocaustu. Spotykaj\u0105 si\u0119 w izraelskim hotelu, gdzie po raz pierwszy od dawna Ona postanowi\u0142a sp\u0119dzi\u0107 samodzielnie wakacje. Jej syn, z kt\u00f3rego homoseksualizmem pr\u00f3buje si\u0119 upora\u0107, mieszka w San Francisco. Teraz ma ju\u017c czas tylko dla siebie. I jak si\u0119 za chwil\u0119 oka\u017ce r\u00f3wnie\u017c dla Abrama, z kt\u00f3rym b\u0119dzie si\u0119 potajemnie spotyka\u0107 w paryskich hotelikach, kawiarniach i chodzi\u0107 na d\u0142ugie spacery w Marais. Prze\u017cywaj\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 nie dopuszczaj\u0105c do niej w\u0142a\u015bciwie \u015bwiadk\u00f3w. W tych ulotnych kilku chwilach s\u0105 tylko dla siebie. Zaczn\u0105 wyznacza\u0107 rytm swojemu uczuciu – tydzie\u0144, dwa tygodnie w ci\u0105gu roku. Czy to mo\u017ce wystarczy\u0107? Wszystko jest po ich stronie ale i wszystko jest przeciwko, nawet, a mo\u017ce przede wszystkim cia\u0142o. Zn\u00f3w kochaj\u0105 nieporadnie, ucz\u0105c si\u0119 siebie, cho\u0107 tym razem by\u0107 mo\u017ce po raz ostatni. My\u015bl\u0105 o mi\u0142o\u015bci i my\u015bl\u0105 o \u015bmierci. Abram nie chce dopu\u015bci\u0107 Jej do swojej przesz\u0142o\u015bci. Mo\u017ce dlatego, \u017ce w\u0142a\u015bnie rodzi si\u0119 na nowo. Dlatego ona, zdolna czytelniczka i wielbicielka ksi\u0105\u017cek, uk\u0142ada opowiadanie o jego przesz\u0142o\u015bci. M\u00f3wi mu kim by\u0142, co robi\u0142 w czasie wojny, po kt\u00f3rej sta\u0142 stronie. Abram jest z ni\u0105 bezwarunkowo, ale ona go pisze. Wymy\u015blaj\u0105 siebie i w ten spos\u00f3b si\u0119 siebie ucz\u0105.<\/p>\n„Najbardziej ceni\u0119 sobie rzadkie momenty pe\u0142nego szcz\u0119\u015bcia albo chwile smutku nie do zniesienia. Istniej\u0105 w ciszy, ale s\u0105 przemo\u017cne, silniejsze, ni\u017c wszystko, co prze\u017cywam w realnym \u015bwiecie. S\u0105 esencj\u0105 \u017cycia. S\u0105 mi dane, abym mog\u0142a do\u015bwiadczy\u0107 siebie w ca\u0142ej nago\u015bci”.<\/p>\n
„M\u0119cz\u0105ce jest ci\u0105gle staranie si\u0119, by zmagazynowa\u0107 wszystko w m\u00f3zgu. Ale naprawd\u0119 przygn\u0119bia mnie my\u015bl o tym, \u017ce gdy umr\u0119, nigdy ju\u017c nie us\u0142ysz\u0119 Don’t be that way <\/em>Benny’ego Goodmana – utworu, kt\u00f3ry potrafi podnie\u015b\u0107 mnie z wszelkich mo\u017cliwych przepa\u015bci – ani Patetycznej<\/em> Beethovena z jej niewiarygodnym lejtmotywem o dok\u0142adnie przeciwnym dzia\u0142aniu”.<\/p>\n „Niekt\u00f3rzy ludzie maj\u0105 bardzo ciekawe \u017cycie. Bywaj\u0105 te\u017c tacy, r\u00f3wnie\u017c w\u015br\u00f3d moich znajomych, kt\u00f3rzy w dodatku s\u0105 fizycznie pi\u0119kni. Jakby B\u00f3g mia\u0142 w stosunku do nich jaki\u015b plan, jakby mieli pokaza\u0107 nam, pozosta\u0142ym, \u017ce to mo\u017cliwe – cho\u0107 nie dla nas – i wywo\u0142ywa\u0107 w nas zazdro\u015b\u0107 i z\u0142o\u015b\u0107. Bywa, \u017ce tak jak inni do\u015bwiadczaj\u0105 tragicznych wydarze\u0144, ale one ledwie ich muskaj\u0105, nigdy nie mia\u017cd\u017c\u0105. A gdy si\u0119 tacy ludzie smuc\u0105, staj\u0105 si\u0119 jeszcze pi\u0119kniejsi, b\u00f3l przydaje im dodatkowego wymiaru, rzec mo\u017cna, nieco pog\u0142\u0119bia ich niezbyt g\u0142\u0119bokie przepa\u015bci. I wtedy niemal niezauwa\u017calnie spiesz\u0105 wyr\u00f3wna\u0107 r\u00f3\u017cnic\u0119 i przykrywaj\u0105 przepa\u015b\u0107. Jakby by\u0142a skrzynk\u0105 z piaskiem. Jak wygl\u0105daj\u0105 ich ksi\u0105\u017cki? Czy s\u0105 dobrze napisane? Czy dodaj\u0105 woli \u017cycia? Trudno powiedzie\u0107. Ale na pewno s\u0105 pi\u0119kne”.<\/p>\n „Dzi\u0119ki Abramowi odkry\u0142am, \u017ce istniej\u0105 tylko trzy niezb\u0119dne do \u017cycia rzeczy: dotyk, opowiadanie i szklanka wody. A najwa\u017cniejsza z nich jest ta trzecia: szklanka wody, kt\u00f3r\u0105 podajesz komu\u015b, kto \u017ale si\u0119 czuje”.<\/p>\n „Abram dobrze wie, \u017ce mnie rani, odrzuca, daje do zrozumienia, \u017ce mnie nie szanuje i \u017ce wtargn\u0119\u0142am w jego \u017cycie, bo moje w\u0142asne jest jak pusta szklanka. Ale ja ju\u017c si\u0119 zahartowa\u0142am, mog\u0119 zje\u015b\u0107 szklank\u0119”.<\/p>\n „Zosta\u0142o nam jeszcze to, czego przed sob\u0105 nie zdradzamy. Starzy ludzie maj\u0105, podobnie jak dzieci, sw\u00f3j w\u0142asny tajemniczy \u015bwiat, kt\u00f3ry chroni\u0105; w tym \u015bwiecie w\u0105ska \u015bcie\u017cynka prowadzi w ty\u0142, do m\u0142odo\u015bci, do dzieci\u0144stwa, ale to nie m\u00f3zg, tylko serce i zmys\u0142y wyszukuj\u0105 wspomnienia z przesz\u0142o\u015bci”.<\/p>\n To tylko niekt\u00f3re z fragment\u00f3w, kt\u00f3re zakre\u015bli\u0142em. I mam takie poczucie, \u017ce b\u0119d\u0119 do tej ksi\u0105\u017cki wraca\u0142. Ju\u017c \u017ca\u0142uj\u0119, \u017ce tak szybko sko\u0144czy\u0142em j\u0105 czyta\u0107.<\/p>\n (Janina Katz „Opowie\u015bci dla Abrama”, przek\u0142ad Bogus\u0142awa Socha\u0144ska, Wydawnictwo Czarna Owca, Warszawa 2010).<\/p>\n *<\/p>\n PS Moja ksi\u0105\u017cka „Hotel Europa” ukaza\u0142a si\u0119 w\u0142a\u015bnie jako e-book, polecam nowocze\u015bniejszym ode mnie:<\/p>\n