Dla mnie by\u0142a to te\u017c okazja do przeczytania raz jeszcze reporta\u017cy Mariusza Szczyg\u0142a. W og\u00f3le ostatnio cz\u0119\u015bciej si\u0119gam po ksi\u0105\u017cki, kt\u00f3re raz ju\u017c, lub dwa razy przeczyta\u0142em. Czytaj\u0105c biografi\u0119 Na\u0142kowskiej, powracam do jej dziennik\u00f3w. Wracam do dziennik\u00f3w Jaros\u0142awa Iwaszkiewicza, i do jego wierszy. Wr\u00f3ci\u0142em do ksi\u0105\u017cki Oli Watowej „Wszystko co najwa\u017cniejsze”, do prozy Hrabala, do rozm\u00f3w El\u017cbiety Sawickiej z ksi\u0105\u017cki „Przystanek Europa”.<\/p>\n
„Nie przypominam sobie ani jednego wielkiego pisarza, kt\u00f3ry nie by\u0142by w opozycji do swojego czasu i panuj\u0105cego porz\u0105dku. Dobro i z\u0142o s\u0105 niezmienne. Tego si\u0119 nie da odmieni\u0107 dyrektywami, deklaracjami, ani Kart\u0105 Praw Cz\u0142owieka. Tak jest od pocz\u0105tku \u015bwiata: gdzie dobro, tam i z\u0142o. Odwieczna para, kt\u00f3ra chodzi ze sob\u0105 pod r\u0119k\u0119. Pisarz musi o tym pami\u0119ta\u0107” – m\u00f3wi w jednej z tych rozm\u00f3w pisarz Grigorij Kanowicz. A rozmawia\u0142a Sawicka r\u00f3wnie\u017c z Mi\u0142oszem, Brodskim, Venclov\u0105, Ko\u0142akowski, Hellerem, Brandysem, Mro\u017ckiem, Herlingiem-Grudzi\u0144skim, Lebensteinem, Bara\u0144czakiem. Bardzo ch\u0119tnie sobie te wywiady przypominam, a w\u0142a\u015bciwie czytam zupe\u0142nie na nowo, bo z lektury w 1996 roku, kiedy ksi\u0105\u017cka wysz\u0142a pozosta\u0142a mi jedynie jaka\u015b atmosfera, mgie\u0142ka, nastr\u00f3j.<\/p>\n
Ale czytam te\u017c now\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119 Mariusza Szczyg\u0142a „Laska nebeska”, czyli ksi\u0105\u017ck\u0119 wok\u00f3\u0142 czeskiej literatury, kt\u00f3rej g\u0142\u00f3wn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 stanowi\u0105 jego felietony o czeskiej serii literackiej wydawanej przez Agor\u0119. Ale to jest smakowite! Pisanie o ksi\u0105\u017ckach czyni Szczygie\u0142 pretekstem do opowie\u015bci o \u017cyciu. To w\u0142a\u015bnie z „Laski nebeskiej” dowiedzia\u0142em si\u0119 na przyk\u0142ad, \u017ce kiedy w 1985 roku Vaclav Havel uda\u0142 si\u0119 na tydzie\u0144 z Pragi do Bratys\u0142awy, to w t\u0119 podr\u00f3\u017c zaanga\u017cowano 300 funkcjonariuszy tajnej policji. W swojej nowej ksi\u0105\u017cce Szczygie\u0142 ods\u0142ania twarz i talent felietonisty. Mnie ta niewielka ksi\u0105\u017ceczka (raptem 165 stron) ilustrowana fantastycznymi fotografiami Frantiska Dostala, sprawia du\u017c\u0105 przyjemno\u015b\u0107.<\/p>\n
Wracam do lektur. Wieczorem zacz\u0105\u0142em podczytywa\u0107 zar\u00f3wno „Tajny dziennik” Mirona Bia\u0142oszewskiego, jak i ksi\u0105\u017ck\u0119 Tadeusza Sobolewskiego „Cz\u0142owiek Miron”, czytaj\u0105c w\u0142a\u015bciwie na zmian\u0119.<\/p>\n
Przenikaj\u0105 si\u0119 te wszystkie \u015bwiaty. Mi\u0142o jest mieszka\u0107 w nich w\u0142a\u015bciwie r\u00f3wnocze\u015bnie.<\/p>\n
O r\u00f3wnoczesno\u015bci w \u017cyciu (ale nie tylko) opowie w du\u017cej rozmowie, jak\u0105 mia\u0142em szcz\u0119\u015bcie przeprowadzi\u0107, pani Julia Hartwig. Wczoraj w\u0142a\u015bnie sko\u0144czy\u0142em redagowanie drugiej cz\u0119\u015bci tej rozmowy. Obie uka\u017c\u0105 si\u0119 w pi\u015bmie „Bluszcz”, pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 w numerze marcowym, kt\u00f3ry w kioskach ju\u017c od jutra.<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/remigiusz-grzela.pl\/wp-content\/uploads\/2012\/03\/zjuliahartwig4-300x200.jpg\" "\\"zjuliahartwig4\\"")
<\/a>